Doomsday Book

Tytuł: Doomsday Book (Inlyumyeolmangbogoseo, 인류멸망보고서)

Kraj: Korea

Rok produkcji: 2012

Czas trwania: 113 min

Reżyseria: Kim Jee-Woon („Creation of Heaven”), Yim Pil-Sung („Brave New World” & „Happy Birthday”)

Scenariusz: Kim Jee-WoonYim Pil-Sung, Yang Jong-Kyu, Park Sung-Hwan

Obsada: Ryoo Seung-BumKim Kang-WooSong Young-ChangKim Gyu-RiJin Ji-HeeBae Doo-NaLee Seung-JunYoon Se-AhSong Sae-Byeok

Gatunek: katastroficzny, komedia, horror, science fiction.

Koniec świata w niekonwencjonalnym wydaniu

Z każdym film spod ręki reżysera Kim Jee-Woon związane są moje wysokie oczekiwania. Tym razem jest on jednym z dwóch reżyserów. Jako że bardzo rzadko czytam zarysy fabuł, to spotkało mnie spore zaskoczenie, gdyż Doomsday Book okazał się być zlepkiem trzech, niepowiązanych ze sobą historii traktujących, bardziej lub mniej bezpośrednio, o końcu świata.

Pierwszy segment nosi tytuł Brave New World i dotyczy rozpowszechniania się poprzez żywność wirusa, który zamienia ludzi w zombie. Głównym bohaterem tej części filmu jest Yoon Seok-Woo, bardziej przypominający schematycznego nerda niż mężczyznę, który właśnie wrócił do rodzinnego domu po służby wojskowej. Jego rodzina niespecjalnie przejmuje się jego powrotem i jak gdyby nigdy nic wyjeżdża na zagraniczne wakacje. Tymczasem Yoon Seok-Woo zabiera się za wręcz pedantyczne porządki w mieszkaniu. Nie zdaje sobie jednak sprawy, że wyrzucone przez niego spleśniałe jabłko stanie się zalążkiem zagłady ludzkości.

Jest to przesycona czarnym humorem historia o śmiercionośnej epidemii, mająca niepozorny początek. Wiele scen opartych jest na zbliżeniach jedzących ludzi, co nie należy do miłych widoków. Co dziwne – chyba nawet bardziej odrzuca bardzo naturalistyczna scena pocałunku… Cały segment, jeżeli potraktować go jako parodię filmów o zombie, jest raczej strawny i może bawić (np. bezproduktywne analizy specjalistów, zakrwawiona siostra w toalecie). Osobiście nie jestem miłośniczką takiego humoru i tym bardziej ta satyryczność sytuacji kontrastowała z filozoficznym zakończeniem oraz nawiązaniem do Księgi Rodzaju. Jednak z jednym mogę się zgodzić – jesteśmy tym co jemy, więc nowy początek świata od zgniłego jabłka chyba nie jest aż tak abstrakcyjny, zważywszy na przesadny konsumpcjonizm i styl życia społeczeństw.

Reżyserem Brave New World, jak i trzeciego segmentu (Happy Birthday) jest Yim Pil-SungPodobieństwo obu fragmentów jest aż nadto widoczne, a ich głównym łącznikiem jest wyśmiewanie mediów, poważnej koncepcji końca świata, absurd.

Happy Birthday jest ostatnim, trzecim, segmentem filmu i przedstawia perypetie uczennicy podstawówki – Park Min-Seo. Dziewczynka przez przypadek niszczy ulubioną, przez ojca, bilę z numerem 8. Gorączkowo stara się ją zamówić przez internet, ale nieoczekiwanie jej przesyłka stanie się zagrożeniem dla istnienia Ziemi. Muszę przyznać, że ta część jest najbardziej dziwaczna i chaotyczna. Wydaje mi się, że i gr aktorska wygląda tutaj najsłabiej. Zdecydowanie Happy Birthday najmniej przypadło mi do gustu. Jak na tematykę katastroficzną przystało – zbliżający się Armageddon sprowadzono do ,,tragedii” rodziny, jednostek. W zamierzeniu zapewne miało być mało poważnie i śmiesznie, ale dla mnie było to zbyt kiczowate. Strona internetowa, którą prowadzą kosmici? Meteoryt w kształcie kuli bilardowej? Nie, dziękuję.

Pomiędzy wspomnianymi częściami ulokowano Creation of Heaven, wyreżyserowany przez  Kim Jee-Woon (I Saw the Devil, A Bttersweet LifeThe Quiet Family, A Tale of Two Sisters, The Good, The Bad, The Weird). Jak na mój gust – dla całości filmu chyba byłoby lepiej, gdyby ten segment był pierwszym, bądź też ostatnim. Klimat jest tutaj zdecydowanie odmienny niż w pozostałych dwóch odsłonach. Akcja ma miejsce gdzieś w przyszłości, kiedy to roboty zastępują ludzi w codziennych obowiązkach. Park Do-Won jest serwisantem znanej firmy, produkującej takie właśnie roboty. Zostaje on wezwany do buddyjskiej świątyni, gdyż stacjonujący tam robot – RU-4, twierdzi iż został oświecony i jest wcieleniem Buddy… Siłą tej części filmu jest wykonanie – bardzo sterylne, stylowe wnętrza, dobre efekty specjalne związane z robotem. Jest to jedyna, z tych trzech, historia, którą chciałabym zobaczyć w formie pełnometrażowego filmu. Potencjał jest i to spory – zwłaszcza, jeżeli weźmiemy pod uwagę intrygujące zakończenie. Tak czy inaczej – historia ta zwiera dużo filozoficznych rozważań nad naturą człowieczeństwa, jego wyznaczników. Jednakże skupienie się na warstwie filozoficznej sprawia, że te kilkanaście minut może co niektórych widzów znużyć.

Doomsday Book to film może nie tyle o końcu świata, co raczej o jego zmianie, nowym początku. Trzy historie nie są ze sobą powiązane, ale mimo to absurdalne i prześmiewcze segmenty w reżyserii Yim Pil-Sung, aż nadto nie pasowały mi do egzystencjalnych rozważań środkowej odsłony filmu. Niemniej doceniam starania twórców nad stworzeniem tak oryginalnego tworu. Tym bardziej, iż obraz ten borykał się z problemami finansowymi i powstawał w bólach przez 6 lat. Dlatego też segment Christmas Present nie został dokończony i włączony do filmu. Chociaż do filmu już nie wrócę, to uważam, że może okazać się ciekawą odskocznią, zwłaszcza dla osób, które lubią czarne komedie i prześmiewczy charakter.

Ocena: 6/10

Gentleman’s Dignity

Tytuł: Gentleman’s Dignity (Shinsaui Poomgyuk,신사의 품격)

Kraj: Korea

Rok produkcji: 2012

Liczba odcinków: 20

Czas trwania odcinka: 70 min

Reżyseria: Shin Woo-CheolKwon Hyuk-Chan

Scenariusz: Kim Eun-Sook

Stacja: SBS

Obsada: Jang Dong-GunKim Ha-NeulKim Su-RoKim Min-JongLee Jong-HyukYoon Se-AhKim Jung-NanYoon Jin-YiLee Jong-Hyun

Gatunek: komedia romantyczna

40-latkowie z mózgami gimnazjalistów

Gdy tylko dowiedziałam się, iż na mały ekran po 10-letniej przerwie powraca znany koreański aktor Jang Dong-Gun (My WayTae Guk Gi: The Brotherhood of War, The Coast Guard) – nie pozostawało mi nic innego jak oczekiwać na premierę Gentleman’s Dignity. Niestety spotkał mnie przeogromny zawód, gdyż drama zamiast zapadającym w pamięci pokazem fajerwerków okazała się niewypałem.

Drama przybliża losy czwórki przyjaciół z czasów licealnych. Panowie są ok. 40-stki, bardzo cenią swoją przyjaźń i ani myślą o ustatkowaniu się. Głównym bohaterem jest architekt Kim Do-Jin, który wraz z Im Tae-San prowadzi biuro projektowe. Z kolei trzeci z przyjaciół to prawnik Choi Yoon, a czwarty – żyjący na utrzymaniu żony – Lee Jung-Rok. Wszyscy zmagają się z problemami w życiu uczuciowym.

Kim Do-Jin (Jang Dong-Gun) pewnego dnia poznaje urodziwą nauczycielkę Seo Yi-Soo (Kim Ha-Neul, Road No. 16 Years in LoveBlind) . Tak oto niepoprawny playboy postanawia zdobyć serce jakże niewinnej kobiety, nieobeznanej ,,w tych sprawach”. Wątek tej pary był zdecydowanie najnudniejszy. Doprawdy nie mogłam znieść tej całej dziecinady, gdyż oboje powinni choć odrobinę być wiarygodni i zachowywać się jak na dorosłych ludzi przystało. Jest to drama, więc naprawdę nie oczekiwałam namiętności, jednakże nasze gołąbki bardziej przypominały nastolatków niż osoby dojrzałe emocjonalnie. Te ich wieczne podchody i niedomówienia przyprawiały mnie o białą gorączkę. Szczytem było wtrącenie wątku ,,dziecka, o którego istnieniu nikt nie wiedział” – po scenarzystce Secret Garden  oczekiwałam czegoś więcej. Sytuacje częściowo ratują pozostałe paringi. Związek Im Tae-San (Kim Su-Ro) z divą, pragnącą zostać zawodową golfistką – Hong Se-Ra (Yoon Se-Ah), przeżywa kryzys, a na domiar złego dużo młodsza siostra mężczyzny – Im Meari (Yoon Jin-Yi) oświadcza, iż jest zakochana w jego przyjacielu – prawniku Choi Yoon (Kim Min-Jong). Im Meari mogłaby być jedną z ciekawszych postaci w obsadzie, gdyby nie zrobienie z niej tuptającej nóżką dziewczynki, która skomle o litość i uczucie dwa razy starszego wdowca… Ostatnia  z par – Lee Jung-Rok (Lee Jong-Hyuk) i bogata bizneswoman Park Min-Sook (Kim Jung-Nan), to bohaterowie całej dramy. Doprawdy, gdyby nie oni nie dobrnęłabym do dostatniego odcinka, ponieważ ich wątek jako jedyny mnie zaciekawił.  Jednakże i tutaj nie obyło się bez ciągłego powtarzania schematu o zdradzaniu żony, ale przynajmniej tłumaczenia Lee Jung-Rok były zabawne. Ich kłótnie i straszenie przez Park Min-Sook rozwodem były przekomiczne. Ciężko mi narzekać na dobór aktorów, gdyż zagrali swoje. Po prostu z tego scenariusza nie dało się wyciągnąć więcej. Postacie są płaskie, nie rozwijają się, ich życiowe dylematy nijak się mają do wieku i powagi ich statusu społecznego (w końcu to wykształceni, zamożni ludzie!). Odrobinę raziło mnie robienie z bohaterów istnych bożyszczy tłumów... (Mam wrażenie, że jeżeli już przyjęto taką koncepcję to można było dać angaż przystojniejszym panom). Nawet pomijając fakt ich zewnętrznego wyglądu – ich zachowanie nie zachęca raczej do bliższej znajomości.

Odnośnie wykonania nie mam zbyt wiele do powiedzenia. Bez bicia przyznaję się, że dramę widziałam wieki temu (oglądałam na bieżąco wychodzące odcinki). Nie pamiętam by cokolwiek zwróciło moją szczególną uwagę – czy to w reżyserii  czy też w wykorzystanej ścieżce dźwiękowej. Warto wspomnieć o ciekawym zabiegu – każdy odcinek rozpoczyna się kilkuminutową sytuacją przyjaciół ze szkolnych czasów  Pierwsze co rzuca się w oczy to to, iż aktorzy (w końcu już po 40-stce) wcielają się w role nastolatków. Nie wiem czy miało to wzmóc komizm, czy po prostu twórcy nie chcieli angażować młodszych aktorów, ale przynajmniej było zabawnie.

Ciężko oceniać mi takie tytuły jak  Gentleman’s Dignity. Obsada jest naprawdę ciekawa (no może poza Kim Ha-Neul, która z wiekiem traci mój kredyt zaufania do niej), pomysł również nie najgorszy – w końcu w ilu innych dramach akcja skupia się na rozterkach miłosnych 40-latków? Jednak zabrakło mi realizmu w postępowaniu i zachowaniu bohaterów oraz nadaniu postaciom więcej osobowości i charyzmy. Oczywiście były momenty zabawne, a pierwszych kilka odcinków  ogląda się z przyjemnością, ale im dalej w fabułę tym częściej zdarzają się przestoje. Być może mniejsza liczba odcinków podziałałaby na plus dramy… Osobiście zawiodłam się, ale i moje oczekiwania były wysokie. Trudno powiedzieć mi jednoznacznie czy polecam ten tytuł, czy też nie. Prawdopodobnie to nie typ dramy dla mnie, gdyż nie lubię, gdy z dojrzałych ludzi na siłę robi się nierozgarniętych życiowo gimnazjalistów…

Ocena: 5/10