Lovers Vanished

1. Dane podstawowe.폭풍전야

Tytuł: Lovers Vanished (pokpungjeonya, 폭풍전야, Stormy Night, The Day Before)

Kraj: Korea

Rok produkcji: 2010

Czas trwania: 104 min

Obsada: Kim Nam Gil Hwang U Seul HyeSin So YulYun Je Mun

Gatunek: melodramat

2. Fabuła.

Su In trafia do więzienia niesłusznie oskarżony o zabójstwo żony. Na miejscu dowiaduje się, iż chorzy na AIDS mogą szybciej opuścić więzienie, dlatego też specjalnie zaraża się od współwięźnia – Sang Byeong. Niestety okazuje się, że Su In został wprowadzony w błąd i nie ma możliwości opuszczenia więzienia. W związku z tym Sang Byeong pomaga mu w ucieczce i prosi Su In by odwiedził jego znajomą – Mi A, która prowadzi niewielką restaurację na prowincji.

3. Muzyka.

Oprawa muzyczna nie jest urozmaicona, ale zawiera przyjemne dla ucha, stonowane motywy muzyczne. Przypadły mi do gustu zwłaszcza utwory wokalne.

4. Gra aktorska/Bohaterowie.

Po tytuł ten sięgnęłam przez wzgląd na Kim Nam Gil (Bad Guy ) w obsadzie. Jeden z niewielu Azjatów, który według mnie, wygląda seksowanie w zaroście. Typowym przystojniakiem to on nie jest, ale za to ten wzrok…wyraz twarzy. Jego występ nie nazwałabym genialnym, ale na pewno pokazał się z bardzo dobrej strony. Był wiarygodny i naturalnie wychodziły mu sceny emocjonalne, wymagające ukazania wewnętrznych przeżyć poprzez wyraz twarzy. W główną rolę kobiecą wcieliła się Hwang U Seul Hye. To pierwsza moja styczność z tą aktorką i chyba przez wzgląd na scenariusz wydawała mi się przesadnie wyprana z uczuć. Snuła się jak cień po ekranie – oczywiście rozumiem takie jej zachowanie, gdyż przeżyła wiele, ale później, gdy teoretycznie zakochuje się w Su In – nic w jej zachowaniu się nie zmieniło. Jednak tak jak wspomniałam widocznie tego wymagała rola. Postaci drugoplanowych jest kilka. Zdziwiłam się widokiem Sin So Yul, gdyż pamiętałam ją jako wesołą nastolatkę z Jungle Fish 2, a tutaj zaprezentowała się z innej strony. Podobała mi się postać Sang Byeong, granego przez Jeong Yun Min. Chociaż występuje jedynie w początkowej fazie filmu, ale i tak pozostawił po sobie dobre, wiarygodne wrażanie.

5. Wykonanie techniczne.

Zdecydowana przewaga ujęć statycznych, wiele scen jest podkreślanych poprzez długie ujęcia. Jednak takie operowanie kamerą dobrze wpasowywało się w konwencję filmu. Scenografie są raczej ubogie i surowe. Mimo, iż większość akcji ma miejsce w nadmorskim miasteczku to nie doświadczymy pięknych widoków w plenerze. Podobał mi się nastrój wszelkich sztuczek magicznych – z taką nutką uroku, a przede wszystkim scena z mruganiem podczas sztuczki wykonywanej przez Mi A.

6. Ogólna ocena.

Fabuła jest interesująca, jednak stonowany, melancholijny klimat podkreślany przez subtelną muzykę, długie, statyczne ujęcia sprawiają, iż film nie wciąga. Nie wiem do końca o czym miał być ten film, gdyż trudno doszukiwać się w nim czy to wielkiej miłości, nienawiści, czy też np. zmagania się z nieuleczalną chorobą, jaką jest AIDS. Fabuła zawiera sporo luk i niejasności – np. w jaki sposób Su In uciekł z więzienia? Jak udawało mu się uciekać przed policją? Jak znosił trudy choroby? Są to pytania bez odpowiedzi, ponieważ akcja skupia się najpierw na więzieniu, a później już do samego końca na niewielkiej restauracji nad morzem. Również obecność magii była dla mnie niezrozumiała. Zapewne chodziło o stworzenie charakterystycznego klimatu, ale przez elementy magiczne film wydaje się niewiarygodny. Mimo to sceny ze sztuczkami magicznymi są jednymi z lepszych, właśnie przez wzgląd na ich urokliwość i oryginalność. Trochę przeszkadzał mi kontrast pomiędzy platonicznym, niewinnym uczuciem, które zrodziło się pomiędzy Su In i Mi A, a namiętną sceną łóżkową. Namiętną w jak najlepszym tego słowa znaczeniu, gdyż była ona utrzymana w ramach dobrego smaku, ale za to zawierała gigantyczną dawkę emocji, pożądania. Zakończenie świetne, każde inne zwieńczenie losów bohaterów nie pasowałoby do sytuacji w jakiej główna para się znalazła. Ładna muzyka, dobra gra aktorów, przekombinowana fabuła, ale koniec końców przyzwoity film o miłości dwójki ludzi, którzy (czy to z własnej woli, czy też nie) znaleźli się poza nawiasem społeczeństwa.

Ocena: 5+/10

Trailer

Jungle Fish 2

1. Dane podstawowe.정글피쉬2

Tytuł: Jungle Fish 2 (정글피쉬2, jeonggeul piswi 2)

Kraj: Korea

Rok produkcji: 2010

Liczba odcinków: 8

Czas trwania odcinka: 60 min

Obsada: Park Ji YeonHong Jong HyeonLee JoonSin So YulHan Ji WooYun Hui Seok

Gatunek: szkoła, przyjaźń, dramat.

2. Fabuła.

Baek Hyo Annajlepsza uczennica prestiżowego liceum Gahwa popełnia samobójstwo. Grupka  jej przyjaciół, nie mogąc pogodzić się ze śmiercią przyjaciółki, postanawia poznać przyczynę śmierci Baek Hyo An.

3. Muzyka.

Stonowana, przyjemna dla ucha oprawa muzyczna. Obok kpop’owych ballad (np. 김유희 (Apple Girl) – 슬픈 예감 (Feeling Sad) ) możemy usłyszeć anglojęzyczne utwory, np. cover Knockin On Heaven Door). W kilku scenach muzyka została użyta jako zapychacz. Nie lubię nadużywania tego zabiegu, a w Jungle Fish 2 było ich jednak sporo.

4. Gra aktorska/Bohaterowie.

Biorąc pod uwagę fakt, iż większość głównych bohaterów to „gwiazdki k-pop’u” moje wymagania co do aktorstwa znacznie się obniżyły. Spotkało mnie miłe zaskoczenie, ponieważ nie było źle, a niektóre postacie były bardzo dobrze odegrane. Niestety Hong Jong Hyeon (były ulzzang – szerzej o tym zjawisku można poczytać np. tutaj) momentami był bardzo sztuczny, ale przynajmniej dobrze się prezentował na ekranie. Natomiast podobał mi się Lee Jun z boysband’u MBLAQ. Był naturalny, a jego postać najbardziej mnie zaciekawiła. Czas na panie. Otóż główną postać żeńską zagrała młodziutka Ji Yeon z girlsbandu T-ara. Wypadła przyzwoicie, chociaż miała dość proste zadanie, gdyż jej bohaterka praktycznie cały czas była poważna i patrzyła na wszystkich z góry. Dobre wrażenie pozostawiła także odtwórczynie ról Lee Ra I i Gonji. Ta druga to zdecydowanie moja ulubiona postać żeńska w tej dramie. Była oryginalna i bardzo wiarygodna ze swoim „dziwacznym” hobby. Postaci drugoplanowych jest mnóstwo. W końcu akcja dzieje się głównie w szkole. Zdecydowanie moją uwagę przykuł Kim Dong Beom (Into The Firejako Bae Tae Rang, czyli „Kanapkę”. Interesująca postać, wnosząca sporo pozytywnej energii swoim podejściem do życia i żywiołowością. Wypadałoby jeszcze wspomnieć o odtwórcy roli nauczyciela Jeong’a, czyli Yun Hui Seok. Według mnie wypadł bardzo dobrze i świetnie pasował do granej przez siebie postaci.

5. Ogólna ocena.

Zaletą dramy jest niewielka liczba odcinków oraz skupianie się w kolejnych odcinkach na innym bohaterze. Dzięki temu możemy bliżej poznać całą grupkę przyjaciół. Najbardziej podobała mi się historia An Ba Woo. Fabuła początkowo jest wciągająca, jednak gdy jasne już się staje dlaczego Baek Hyo An popełniła samobójstwo tempo siada i zaczyna wiać nudą. Ostatnie 2 odcinki przebrnęłam chyba wyłącznie dla „ładnych twarzy” na ekranie. Niestety zwieńczenie fabuły nie usatysfakcjonowało mnie, gdyż dla mnie zachowanie Baek Hyo An było niezrozumiałe. Mogę powiedzieć jedno – jest to powtórka z rozgrywki z Jungle Fish. W Polsce powszechnie panuje zupełnie inne podejście do edukacji. Dlatego też tematyka może wydać się przedramatyzowana. Chociaż nie trzeba przez Jungle Fish 2 sięgać po Jungle Fish, to jednak radzę tak uczynić by lepiej orientować się w poruszanych kwestiach. Tak czy inaczej seria warta obejrzenia, nie tyle dla głównego wątku, co dla ciekawych wątków pobocznych. Poruszono wiele kwestii dość drażliwych – jak np. ciąża nieletniej, prześladowanie przez rówieśników, problemy w domu, poczucie wyobcowania. Polecam miłośnikom dram szkolnych z bardziej poważną fabułą.

Ocena: 6/10

Polskie napisy

Trailer