Age of Youth

36288

Tytuł: Age of Youth (Chungchoonshidae, 청춘시대)

Kraj: Korea

Rok produkcji: 2016

Liczba odcinków: 12

Czas trwania odcinka: 75 min

Stacja telewizyjna: jTBC

Reżyseria: Lee Tae-Gon

Scenariusz: Park Yeon-Sun

Obsada: Han Ye-RiHan Seung-YeonPark Eun-BinHwa YoungPark Hye-Soo

Gatunek: dramat, romans, młodość, przyjaźń

Trudne początki wkraczania w dorosłość

Studentka pierwszego roku Yoo Eun-Jae przeprowadza się do Seulu. Dzieli mieszkanie z czterema innymi, młodymi dziewczynami. Początki znajomości nie są proste, ale wraz z upływem czasu współlokatorki zaprzyjaźniają się. Yoon Jin-Myung studiuje oraz pracuje na kilku etatach, aby się utrzymać; Kang Yi-Na słynie z bycia łamaczką męskich serc, Song Ji-Won jest otwartą i zwariowaną dziewczyną, która desperacko pragnie przeżyć namiętny romans; a Jung Ye-Eun nie widzi świata poza swoim chłopakiem i to jemu podporządkowuje swoje życie.

Czytaj dalej

One Way Trip

30318

Tytuł: One Way Trip (Glory Day, 글로리데이)

Kraj: Korea

Rok produkcji: 2016

Czas trwania: 93 min

Reżyseria:  Choi Jeong-Yeol

Scenariusz: Choi Jeong-Yeol

Obsada: Ji SooSuhoRyoo Joon-YeolKim Hee-Chan

Gatunek: dramat, młodość, przyjaźń.

Przyjaźń ponad wszystko?

Debiut reżyserski Choi Jeong-Yeol skupia się na czwórce 20-letnich przyjaciół. Każdy z nich staje przed trudnymi wyborami decydującymi o ich przyszłości. Przyjaciół poznajemy w momencie, gdy są ścigani przez dwóch policjantów. Dochodzi do tragedii i Sang-Woo zostaje potrącony przez samochód. Trafia do szpitala, a pozostała trójka na posterunek policji. Jak się okazuje, w związku z wstąpieniem Sang-Woo do wojska, koledzy wybrali się w krótką podróż do Pohang. Nocą w porcie byli świadkami maltretowania bezbronnej kobiety. Bez zastanowienia ruszyli jej na pomoc, jednak konsekwencje tej decyzji pociągają za sobą serię nieoczekiwanych zdarzeń.

Czytaj dalej

Partners in Crime

 

28548

Tytuł: Partners in Crime (共犯, Accomplice)

Kraj: Tajwan

Rok produkcji: 2014

Czas trwania: 89 min

Reżyseria:  Chang Jung-Chi

Obsada: Wu Jian-He, Deng Yu-Kai, Cheng Kai-Yuan, Yao Ai-Ning, Sunny Hung, Wen Chen-Ling

Gatunek: dramat, młodość, przyjaźń, kryminał.

Dojrzewanie w dobie portali społecznościowych

Trzech uczniów – Yeh Yi-kai,Lin Yong-chuan, Huang Li-hai w drodze ze szkoły znajduje ciało samobójczyni. Okazuje się, że to uczennica z tej samej szkoły – Hsia Wei-chiao. Śmierć dziewczyny wiąże losy trójki nieznanych sobie chłopaków i na zawsze zmienia ich życie. Postanawiają dowiedzieć się jak najwięcej o Hsia i motywach jej samobójstwa.

Czytaj dalej

Enoshima Prism

Enoshima Prism (2013)

Tytuł: Enoshima Prism (江ノ島プリズム)

Kraj: Japonia

Rok produkcji: 2013

Czas trwania: 90 min

Reżyseria: Yasuhiro Yoshida

Scenariusz: Yasuhiro Yoshida, Hirotoshi Kobayashi

Obsada: Sota FukushiShuhei NomuraTsubasa Honda

Gatunek: science fiction, młodość, przyjaźń

Przyjaźń, która nie zna granic czasu

Trójka nastolatków – Shuta (Sota Fukushi), Saku (Shuhei Nomura) i Michiru (Tsubasa Honda) przyjaźnią się od czasów dzieciństwa. Niestety ich świat wywraca się do góry nogami, gdy Saku ginie w wyniku ataku serca. W trzecią rocznicę śmierci przyjaciela Shuta znajduje w pokoju zmarłego zegarek, który pozwala mu cofnąć się w czasie. Shuta postanawia uratować Saku przed śmiercią.

Czytaj dalej

No Breathing

Tytuł: No Breathing (Nobeureshing, 노브레싱)

Kraj: Korea

Rok produkcji: 2013

Czas trwania: 118 min

Reżyseria:  Jo Yong-Sun

Scenariusz: Jo Yong-Sun, Yoo Young-A

Obsada: Lee Jong-Suk, Seo In-Guk, Yuri, Shin Min-Chul, Kim Jae-Young, Park Chul-Min, Park Jung-Chul

Gatunek: sport, przyjaźń, młodość, dramat, romans.

No breathing to przykład filmu dla specyficznej widowni – najlepiej fanek obsady. Osobiście skusiła mnie obecność Seo In-gook, a zapowiedź filmu o pływakach to jedynie dodatkowy atut. Jak łatwo się domyślić nie miałam wygórowanych oczekiwań co do tej produkcji. Z przykrością muszę stwierdzić, iż film okazał się gorszy niż przypuszczałam.

Czytaj dalej

Shut Up Flower Boy Band

닥치고

1. Dane podstawowe.

Tytuł: Shut Up Flower Boy Band (Dagchigo Kkochminambaendeu, 닥치고 꽃미남밴드, Shut Up And Let’s Play!, Eye Candy, Eye Cleansing, angujeonghwa, dakkkotbaen, 안구정화, 닥꽃밴, 닥치고, Shut Up, dakchigo)

Kraj: Korea

Rok produkcji: 2012

Liczba odcinków: 16

Czas trwania odcinka: 45 min

Reżyseria: Lee Kwon

Scenariusz: Seo Yoon-Hee

Obsada: Sung JoonL (Kim Myung-Soo)Lee Hyun-JaeYoo Min-KyuKim Min-SukJung Eui-ChulJo Bo-AhKim Ye-Rim

Gatunek: dramat, muzyczny, romans, młodość, przyjaźń.

2. Fabuła.

Drama przedstawia losy szóstki przyjaciół, którzy grają razem w rockowym zespole – Eye Candy. Nieoczekiwana śmierć ich lidera – Joo Byung-Hee, zmusza pozostałych członków do przyspieszonego kursu dojrzewania i podjęcia trudnych decyzji. Poznają smak sukcesów i porażek, wzlotów i upadków, pierwszych miłości i zawodów miłosnych. Czy ich przyjaźń przetrwa pomimo wszystkich tych zawirowań?

Czytaj dalej

Arakawa Under the Bridge

荒川アンダー ザ ブリッジ

1. Dane podstawowe.

Tytuł: Arakawa Under the Bridge (荒川アンダー ザ ブリッジ)

Kraj: Japonia

Rok produkcji: 2011

Liczba odcinków: 10

Czas trwania odcinka: 30 min

Obsada: Kento HayashiMirei KiritaniShun OguriTakayuki Yamada

Gatunek: komedia, romans, przyjaźń, obyczajowy.

2. Fabuła.

Na podstawie mangi autorstwa Nakamura Hikaru (中村光).

Kou Ichinomiya pochodzi z zamożnej rodziny. Ojciec od dziecka wpaja mu zasadę, że nie powinien nikomu niczego zawdzięczać, dlatego też zawsze musi liczyć tylko na siebie. Pewnego dnia wpada do rzeki Arakawa, a życie ratuje mu bezdomna dziewczyna – Nino, która uważa się za Wenusjankę. Okazuje się, że pod mostem nad Arakawą nielegalnie zamieszkuje grupa osobliwości.

3. Muzyka.

Poza piosenką z endingu nie mogę sobie przypomnieć konkretnych motywów zastosowanych w dramie. Odcinki trwały 20 – kilka minut, więc mało czasu było na fabułę, a co dopiero na różnorodny soundtrack. W związku z tym uboga oprawa muzyczna nie przeszkadzała mi w seansie.

4. Gra aktorska/Bohaterowie.

Dla osób, które nie miały styczności z tym tytułem wcześniej, może być szokiem ujrzenie bohaterów w całej swojej okazałości. O ile w anime kostiumy postaci, rodem z balu przebierańców, nie jest czymś dziwacznym, o tyle w wersji live action już tak. Przyznaję, że anime przypadło mi do gustu i gdyby nie to, zapewne nie zainteresowałabym się tą produkcją. Chciałabym podkreślić, że wszyscy aktorzy idealnie odzwierciedlili charaktery i zachowanie odgrywanych przez siebie postaci. Głównym bohaterem Arakawa Under the Bridge  jest Kou Ichinomiya aka Riku, syn wpływowego biznesmena. Od dziecka wpajano mu rodzinne motto życiowe, aby liczył wyłącznie na siebie i nikomu nic nie był dłużny. Aktor, wcielający się w tę rolę, to nieznany mi wcześniej Kento Hayashi. Moim zdaniem dobrze uporał się z odegraniem swojego bohatera. Na przestrzeni kolejnych odcinków możemy zaobserwować jak zmienia swoje podejście do mieszkańców przy rzece Arakawa,  a także jak wpływają oni na postrzeganie przez niego świata. Oczywiście na miejscu nasz protagonista poznaje dziewczynę o oryginalnym imieniu Nino (w tej roli bardzo urodziwa Mirei Kiritani). Na pierwszy rzut oka niczym się nie wyróżnia (no może poza strojem od w-f’u) i wygląda najnormalniej z całej zgrai dziwaków. Jednak szybko okazuje się, że Nino uważa się za Wenusjankę, która posiada nadprzyrodzone moce. Gromadzie osobliwości w niewielkiej osadzie przewodzi Szef (chociaż chyba lepiej pasuje określenie Sołtys :P), który przechadza się po swoich włościach w kostiumie Kappy (w folklorze japońskim jest to złośliwy demon wodny). Rola ta przypadła Shun Oguri (Crows ZeroHanazakari no kimitachi e). Dopiero przy tej produkcji moją uwagę przykuł jego głos, a może po prostu dobrze spisał się modulując jego brzmienie? Pozostali mieszkańcy to: zajmująca się ogrodem – Maria (Nana Katase), mężczyzna w przebraniu zakonnicy – Siostra (Yuu Shirota), urocza P-ko (Natsumi Abe), niespełniona gwiazda rock’a – Hoshi (Takayuki Yamada), bracia w metalowych hełmach – Tetsuo i Tetsuro, buntownicza sierota – Stella (Eri Tokunaga), duet – Billy i Jacqueline, a także stąpający jedynie po białych liniach – Shiro. Mam nadzieję, że nikogo nie pominęłam. Jak widać całkiem sporo postaci i do tego bardzo oryginalnych.

5. Wykonanie techniczne.

Oprócz zastosowanych efektów CG, które aż ranią oczy swoim niedopracowaniem, wszystkie pozostałe elementy zostały dopięte na ostatni guzik. Mam tu na myśli głównie stroje, kostiumy, elementy budownictwa. Na największe słowa pochwały zasługują kostiumy, ponieważ nie wyobrażałam sobie, że w live action twórcy unikną ich kiczowatości. W efekcie wyglądały na starannie wykonane i idealnie pasowały do każdej postaci. Dzięki płynnej, nieudziwnionej reżyserii, dramę ogląda się naprawdę sprawnie.

6. Ogólna ocena.

Arakawa Under the Bridge to drama specyficzna. Według mnie powinna spodobać się fanom wersji anime, natomiast pozostałym osobom raczej nie polecam. Bohaterowie są ciekawi i każdy z nich ma do opowiedzenia swoją historię, ale ich zachowanie, ekspresja, odbiega od przyjętego kanonu. Dla osoby, która nie miała okazji zapoznać się z tą serią będą oni jedynie bandą uciekinierów z zakładu zamkniętego. Być może się mylę, ale wydaje mi się to wielce prawdopodobne. O czym jest Arakawa Under the Bridge? Dla mnie jest to tytuł przede wszystkim o poszukiwaniu własnej tożsamości i chęci wyzwolenia się z panującego porządku rzeczy. W świecie zdominowanym przez pieniądze, konsumpcjonizm, nie ma miejsca dla ludzi, którzy albo nie wytrzymują presji, albo po prostu nie zgadzają się z takim trybem życia. W trakcie tej krótkiej serii poznajemy troski, obawy i radości poszczególnych postaci. Pod dziwacznymi kostiumami, ekscentrycznym ubiorem i zachowaniem, kryją się zwyczajni ludzie, którzy poszukują tego co wszyscy inni, czyli drogi ku szczęściu. Dla nich osada przy Arakawie stała się domem, a jej mieszkańcy rodziną. W końcu kto z nas choć raz nie chciał rzucić wszystkiego i zamieszkać w jakimś odosobnionym miejscu? Dodatkowo cała seria została przyozdobiona humorem, który raczej ciężko będzie zrozumieć nie-Japończykom, gdyż często są to gry słowne, nawiązania do znanych w kulturze japońskiej motywów. Mimo to świetnie się bawiłam przy tej serii i w zupełności sprostała moim oczekiwaniom.

Ocena: 7/10

IS

1. Dane podstawowe.アイエス

Tytuł: IS (Intersexual, アイエス, IS ~Otoko Demo Onna Demo Nai Sei~, IS ~男でも女でもない性~, Not A Boy And Not A Girl)

Kraj: Japonia

Rok produkcji: 2011

Liczba odcinków: 10

Czas trwania odcinka: 54 min

Obsada: Saki FukudaAyame GourikiMasahiro InoueNaomi NishidaGeorge TakahashiKaho Minami

Gatunek: dramat, przyjaźń, familijny, romans, obyczajowy.

2. Fabuła.

Na podstawie mangi ,,IS”, autorstwa Rokuhana Chiyo (六花チヨ).

Hoshino Haru jest hermafrodytą (obojnakiem),  który całe swe życie czuje się chłopcem, jednak do szkoły musi uczęszczać jako dziewczyna. Niestety sprawy gmatwają się jeszcze bardziej, gdy ciało Haru zaczyna coraz bardziej przypominać kobiece.

3. Muzyka.

Oprócz działającej mi na nerwy piosenki z openingu, nie pamiętam ani jednego utworu…To aż do mnie nie podobne, ale nawet nie chcę się fatygować, aby odszukać OST’a i go przesłuchać, więc proszę o wybaczenie 😉

4. Gra aktorska/Bohaterowie.

Nie wiem od czego zacząć, bo generalnie trudno w IS mówić o aktorstwie, a raczej o odegraniu danej postaci. W zalewie wielu drugoplanowych postaci, które mniej lub bardziej mnie irytowały, aktorka wcielająca się w główną postać Haru – Saki Fukuda, wypadła najlepiej. Przy jej bohaterze łatwo było o niepotrzebną przesadę i karykaturalne zachowanie (w końcu większość dramy jest chłopakiem), jednak udało jej się tego uniknąć. Wykreowała sympatyczną postać, która starała się odnaleźć swoje prawdziwe ,,ja”(co chyba dotyka każdego młodego człowieka). W jej przypadku okazało się to skomplikowane przez wzgląd na swoją przypadłość (ciężko tu mówić o obojnactwie jako chorobie…). Obok Haru na pierwszy plan wysnuwa się historia Aihary Miwako (Ayame Gouriki), która staje się przyjaciółką głównego bohatera i dzięki niemu jest w stanie uporać się ze swoimi problemami. Ayame Gouriki pasowała do postaci Miwako – ładna, radosna, a jednocześnie przyzwoicie odnalazła się w bardziej dramatycznych scenach. Podobała mi się Naomi Nishida jako matka Miwako. Natomiast w ogóle nie przekonali mnie do siebie rodzice Haru (w tych rolach: Kaho MinamiGeorge Takahashi), jednak wynika to przede wszystkim z takiego, a nie innego rozpisania tych postaci w scenariuszu. Ich ciągła radość, spontaniczność, była wyolbrzymiona, a przez to rażąco sztuczna. Nie podobał mi się także Masahiro Inoue jako Kenji Ibuki, czyli sympatia Haru. Jego zachowanie, gesty były nienaturalne.

5. Wykonanie techniczne.

Standardowa japońska drama, można by rzec. Dodam jeszcze standardowa japońska drama dla młodzieży. Wszystkie kwestie techniczne są przeciętne, ot nic oryginalnego.

6. Ogólna ocena.

Po IS sięgnęłam, gdyż dawno temu zapoznałam się z mangą (której i tak już praktycznie nie pamiętam). Tytuł wydał mi się znajomy, więc uznałam, że dam IS szansę. Tematyka jest bardzo odważna jak na dramę, jednak na tym się kończy. Dość sporo mówi się o samym obojnactwie, jego rodzajach, przez serię przewija się kilkoro dotkniętych tą przypadłością. Mimo to, ciekawy pomysł zmarnowano tandetnymi elementami fabuły np. silnie skontrastowano rodziny Haru i Miwako, ich podejście do obojnactwa i tego jakim wsparciem są dla swoich dzieci, czy je rozumieją, czy po prostu traktują jak ,,innych”. Do tego gra aktorów pozostawia wiele do życzenia, dialogi mogłyby być lepsze, no i nie ma tego co powinno być trzonem tej dramy, czyli czegoś coby poruszyło widzem. Losy Haru i Miwako w ogóle mnie nie chwyciły za serce, czy choćby wątrobę. To, że dramę dokończyłam, to zasługa tego, iż jest krótka. IS pozostawiło u mnie negatywne odczucia, gdyż okazała się w większości bardzo naiwną i pełną kiczowatych chwytów historią. Niestety tak to już jest, że jak raz coś mnie do siebie zrazi, to ciężko jest mi zmienić zdanie. Osobiście IS nie polecam. Być może rówieśnicy głównych bohaterów uznają IS za bardzo dobrą dramę o poszukiwaniu swojego ,,ja”, jednak dla mnie te poszukiwania były zbyt płytkie i przerysowane.

Ocena: 3+/10