The Innocent Man

1. Dane podstawowe.

Tytuł: The Innocent Man (The Nice Guy Never Seen Anywhere In The World, Sesang Eodiedo Eobneun Chakhan Namja, 세상 어디에도 없는 착한남자, Nice Guy)

Kraj: Korea

Rok produkcji: 2012

Liczba odcinków: 20

Czas trwania odcinka: 70 min

Reżyseria: Kim Jin-Won

Scenariusz: Lee Kyeong-Hee

Stacja: KBS2

Obsada: Song Joong-KiMoon Chae-WonPark Si-YeonKim Young-ChulLee Kwang-SooLee Yoo-BiKim Tae-Hun

Gatunek: melodramat

2. Fabuła.

Kang Ma-Roo to obiecujący student medycyny. Mim o trudnego dzieciństwa, problemów finansowych oraz konieczności opieki chorą siostrą, konsekwentnie dąży do postawionych sobie celów. Mężczyzna związany jest z o kilka lat starszą dziennikarką – Han Jae-Hee, która również ma za sobą tragiczną przeszłość. Pewnej nocy kobieta dzwoni do niego w pilnej sprawie. Ma-Roo zostawia chorą siostrę, a na miejscu okazuje się, że  Jae-Hee zabiła człowieka. Nie myśląc dużo Ma-Roo decyduje się wziąć na siebie winę i zostaje skazany. Po 5 latach odsiadki ponownie spotyka Jae-Hee, która teraz jest żoną wpływowego i o wiele starszego od niej – prezesa Seo. Kang Ma-Roo poprzysięga zemstę, a do tego celu ma mu posłużyć pasierbica Jae-Hee, Seo Eun-Gi.

Czytaj dalej

Come Rain Come Shine

Tytuł: Come Rain Come Shine ( Love You, I Don’t Love You, Saranghanda, Saranghaji Ahnneunda, 사랑한다, 사랑하지 않는다)

Kraj: Korea

Rok produkcji: 2011

Czas trwania: 105 min

Reżyseria: Lee Yoon-Ki

Scenariusz:  Lee Yoon-Ki

Obsada: Hyun-BinLim Soo-Jung

Gatunek: melodramat

Milczące rozstanie w strugach deszczu

Come Rain Come Shine to film zrealizowany przy minimalnych funduszach. Nawet odtwórcy głównych ról – Hyun-Bin i Lim Soo-Jung nie wzięli za udział w nim  grosza. Tytuł ten został wyselekcjonowany do udziału w 61. Międzynarodowym Festiwalu w Berlinie. Jednakże powiedzieć, iż został chłodno przyjęty to chyba najłagodniejsze określenie. Niestety brak zachwytu publiczności uważam za jak najbardziej uzasadniony.

Czytaj dalej

Lan Yu

 蓝宇

1. Dane podstawowe.

Tytuł: Lan Yu (蓝宇)

Kraj: Chiny

Rok produkcji: 2001

Czas trwania: 86 min

Reżyseria: Stanley Kwan

Scenariusz: Jimmy Ngai

Obsada: Ye LiuJun Hu

Gatunek: melodramat, BL.

2. Fabuła.

Na podstawie internetowej powieści z 1996r. ,,Beijing Story” napisanej przez anonimowego autora nazywającego siebie Bejin Comrade.

Rok 1988. Lan Yu jest ubogim studentem architektury, który przybywa z prowincji do Pekinu. Na miejscu poznaje Liu Zheng. Pewnego wieczoru poznaje, który sugeruje, że może pozyskać pieniądze prostytuując się przez jedną noc w barze dla gejów. Klientem Lan Yu zostaje starszy od biznesmen – Chen Handong. Jednak na jednej wspólnie spędzonej nocy nie kończy się ich znajomość. Zostają kochankami, choć Chen Handong ostrzega Lan Yu by ten nie angażował się uczuciowo. Uważa on bowiem, że gdy pozna się kogoś zbyt bardzo to jedyne co pozostaje to rozstanie.

Czytaj dalej

Maundy Thursday

Our Happy Time

Tytuł: Maundy Thursday (Our Happy Time, Urideului Haengbokhan Shigan, 우리들의 행복한 시간)

Kraj: Korea

Rok produkcji: 2006

Czas trwania: 120 min

Reżyseria: Song Hae-Sung

Scenariusz: Gong Ji-Young (powieść), Jang Min-Suk ,Park Eun-Young

Budżet: 4,2 mln $

Obsada: Gang Dong-WonLee Na-Young.

Gatunek: melodramat.

Tak niewiele potrzeba by pokochać życie

Poruszająca historia dwójki obcych sobie osób, które odnajdują miłość i akceptację. On – czeka w celi śmierci na wykonanie wyroku, ona – ma wszystko, ale kilkakrotnie próbuje odebrać sobie życie… Wyciskacz łez jakich wiele? Owszem, ale pod kopułą co rusz serwowanych szablonowych chwytów „byleby wzruszyć widza”, możemy odnaleźć coś wyjątkowego, oryginalnego.

Czytaj dalej

Dear You

Beloved

1. Dane podstawowe.

Tytuł: Dear You (Chinaehaneun Dangshinaege, 친애하는 당신에게, Beloved)

Kraj: Korea

Rok produkcji: 2012

Liczba odcinków: 16

Czas trwania odcinka: 70 min

Reżyseria: Jo Hyun-Tak

Scenariusz: Kim Ji-Eun

Obsada: Park Sol-MiHong Jong-HyeonKim Min-JunChoi Yeo-JinBae Noo-RiGoo Bon-SeungPark Shi-Eun

Gatunek:  melodramat.

2. Fabuła.

Ko Jin-Se i Seo Chan-Joo są małżeństwem z 3-letnim stażem. Mimo różnicy wieku i ślubie po krótkotrwałej znajomości świetnie się dogadują i wiodą normalne, pełne drobnych radości i sporów życie. Siła ich uczucia zostaje wystawiona na ciężką próbę, gdy pojawia się były narzeczony Seo Chan-Joo – Choi Eun-Hyuk oraz Hong Ran – córka zmarłych nauczycieli Ko Jin-Se. Czy małżonków łączy miłość zdolna przetrwać chwilę próby, czy też zdecydują się rozstać?

Czytaj dalej

First Time

 第一次

1. Dane podstawowe.

Tytuł: First Time (第一次, Di Yi Ci)

Kraj: Chiny

Rok produkcji: 2012

Czas trwania: 106 min

Reżyseria: Yan Han

Scenariusz: Yan Han

Obsada: Angela BabyMark ChaoJiang ShanZhao Shu Hai

Gatunek: melodramat.

2. Fabuła.

Swobodna interpretacja koreańskiego filmu …ing z 2003r.

Shi to studentka, zmagająca się z nieuleczalną chorobą (według tłumaczenia z języka angielskiego choruje na miastemię ciężką rzekomoporaźną – cokolwiek to znaczy). Jej stan zdrowia nie pozwala na spełnienie największego marzenia, czyli zostania tancerką. Dziewczyna musi unikać wysiłku fizycznego. Skutkiem ubocznym zażywanych leków jest krótkotrwała pamięć. Dlatego też Shi nagrywa swoje wspomnienia. Pieczę nad nią sprawuje zatroskana matka. Życie Shi zostaje wywrócone do górny nogami, gdy na jej drodze pojawia się Gong – chłopak z liceum, w którym się podkochiwała. Czy pomimo swojej choroby Shi zazna miłości i szczęścia?

Czytaj dalej

A Time To Love

情人结

Tytuł: A Time to Love ( Qing ren jie, 情人结)

Kraj: Chiny

Rok produkcji: 2005

Czas trwania: 113 min

Reżyseria: Jianqi Huo

Scenariusz: Wu Si, Renjie Zhang

Obsada: Vicki ZhaoYi Lu

Gatunek: melodramat.

Romeo i Julia – tym razem po chińsku

Chyba nie ma bardziej znanej historii miłosnej niż tej ze sztuki W. Shakespeare ,,Romeo i Julia”. Wielu twórców próbowało jej adaptacji – bardziej bądź mniej udanie. A Time to Love to nie tyle kolejna próba przeniesienia na ekran sztuki angielskiego pisarza, co raczej jej uwspółcześnienie. Wspólnym dla filmu i dramatu jest zakazana miłość młodych ludzi, których rodziny żyją w nienawiści.

Czytaj dalej

Fashion King

패션왕

1. Dane podstawowe.

Tytuł: Fashion King (패션왕, Paeseon Wang)

Kraj: Korea

Rok produkcji: 2012

Liczba odcinków: 20

Czas trwania odcinka: 70 min

Reżyseria: Lee Myung-Woo

Scenariusz: Kim Ki-Ho, Lee Sun-Mi

Obsada: Yoo Ah-InShin Se-KyungLee Je-HoonYuri

Gatunek: moda, melodramat, biznes.

2. Fabuła.

Drama skupia się na czwórce młodych ludzi, którzy są związani z modą. Young-Gul marzy o karierze projektanta, ale z powodu braku funduszy prowadzi zaledwie niewielki zakład krawiecki w Dongdaemun. Z kolei utalentowana Ga-Young, której rodzice zginęli, gdy była mała, została wychowana przez ciotkę, a obecnie pracuje w prowadzonym przez nią butiku. Kolejna dwójka to zdeterminowana Choi An-Na, skrzętnie wykorzystująca uczucie, którym darzy ją syn potentata branży modowej – Jung Jae-Hyuk. Nieoczekiwanie losy całej czwórki krzyżują się.

3. Muzyka.

Standardowe smętne balladki o wielkim bólu i  czarnej rozpaczy. Co prawda całkiem dobrze się ich słucha, jednak wydaje mi się, że można było pokusić się o większą różnorodność zastosowanych motywów muzycznych.

4. Gra aktorska/Bohaterowie.

Niestety, ale pod względem doboru obsady bywa różnie. Za Yoo Ah-In (Antique BakerySeonggyungwan Scandal ), wcielającym się w postać Kang Young-Gul, nie przepadam i wątpię by się to szybko zmieniło. Choć pasuje do ról niegrzecznych chłopców, to w przypadku Fashion King przesadzał wielokrotnie z ekspresją. Nie mogłam znieść jego grymasów twarzy i dziwacznego sposobu mówienia z miną jakby przed chwilą zjadł cytrynę. Nie dość, że aktor, którego nie lubię, to na domiar złego wciela się w skrajnie niesympatycznego bohatera. Kang Young-Gul jest grubiański, zachowuje się jak pępek świata, na bogaczy patrzy z góry, a wobec kobiet jest zaborczy i traktuje Lee Ga-Young jak swoją własność. Przykłady? Proszę bardzo – robi wielką aferę tylko dlatego, że Jung Jae-Hyuk nie chce mu dać pieniędzy (bo niby każdy bogacz powinien rozdawać pieniądze na prawo i lewo wszystkim przypadkowo poznanym osobom), wydaje dyspozycje Lee Ga-Young i nie przyjmuje sprzeciwu -,, zwolnij się z pracy, pracuj ze mną, wprowadź się do mieszkania, które ci kupiłem, studiuj w Nowym Jorku, nie kontaktuj się z Jung Jae-Hyuk”. Według mnie nie ma w tym krzty romantyzmu oraz troski o ukochaną kobietę. Inna sprawa, że Lee Ga-Young nie ma nic przeciwko byciu popychadłem. Shin Se-Kyung, której przypadła ta rola jest bezpłciowa, bez charakteru i własnego zdania. Jej bohaterka przez całą dramę prezentuje ten sam wyraz twarzy – kobiety uległej, czekającej aż ktoś jej powie, w którą stronę ma pójść. Myślałam, że zmieni się to, gdy w końcu zacznie pracować w dużej firmie, ale nic takiego nie miało miejsca. Z trudem zniosłam wszelkie sceny, w których płakała, bo odniosłam wrażenie, że stara się jak może by płakać ładnie…(delikatne ocieranie łez, zagryzanie warg i patrzenie w dal…). W tym miejscu ktoś mógłby zapytać – skoro nie podoba  mi się obsada, to po co oglądam? Odpowiedź jest dość prozaiczna, czyli Lee Je-Hoon (Bleak NightArchitecture 101The Front Line, Just Friends?) w roli ,,tego drugiego” – Jung Jae-Hyuk. Jest to aktor, którego bardzo lubię, ponieważ udowodnił, że grać potrafi. Początkowo byłam zawiedziona jego postawą, gdyż wydawał mi się sztuczny, sztywny i schematyczny… Miałam serdecznie dość jego ostentacyjnego wychodzenia z pomieszczeń wszelakich. Na szczęście wraz z kolejnymi odcinkami było lepiej. Widocznie musiał się rozkręcić, albo po prostu z czasem polubiłam jego bohatera, zwłaszcza że główny męski bohater tak mnie rozczarował. Jung Jae-Hyuk to rozpieszczony syn potentata branży mody. Nie jest on utalentowany, nie ma wyjątkowych predyspozycji, a swoją pozycję zawdzięcza tylko i wyłącznie nazwisku. Widzimy jak stara się kreować otoczkę pewnego siebie wobec znajomych, pracowników. Szybko okazuje się, że  ojciec nie jest z niego zadowolony i traktuje go szorstko, oczekując od niego jedynie tego, by nie wtrącał się w sprawy firmy. Było mi go żal, ponieważ nawet Choi An-Na, którą kochał, była z nim tylko dla jego nazwiska, pieniędzy i pozycji ( i nikt mnie nie przekona, że było inaczej :)). Wspominana Choi An-Na (Yuri, członkini girlsbandu Girls’ Generation) to przeciwieństwo Lee Ga-Young. Projektantka, która nie ma talentu w tym obszarze, ale wie czego chce i bez skrupułów dąży do wyznaczonego celu. Skrupulatnie analizuje sytuację i wybiera najbardziej korzystną dla siebie opcję. Chociaż projektanta z niej marna, to świetnie spisuje się jako manager. Od początku dramy stwierdziłam, iż źle dobrano paringi, ponieważ Choi An-Na i Kang Young-Gul lepiej do siebie pasowali. W Fashion King występuje dużo postaci drugoplanowych, są więc czarne charaktery (wredna ciotka Jo Soon-Hee (w tej roli Jang Mi-Hie), surowy ojciec -Jung Man-Ho (Kim Il-Woo)), gangsterzy, krawcowe (bardzo stereotypowe trio…), projektanci mody (również z zagranicy) itp. Na słowa pochwały zasługuje zwłaszcza Yun Ki-Won jako sekretarz Kim, któremu bardziej zależało na dobru Jung Jae-Hyuk niż jego własnemu ojcu.

5. Wykonanie techniczne.

Widać, że drama miała przyzwoity budżet. Dużo scen (zwłaszcza w pierwszych odcinkach) ma swoje miejsce w USA. Skoro jest to drama o modzie, to oczywiste, że wszyscy główni bohaterowie, prezentują niezliczone kreacje – jedne bardziej, inne mniej udane. Podobała mi się zwłaszcza garderoba Lee Ga-Young – elegancja pomieszana z wygodą. W przypadku Jung Jae-Hyuk niejednokrotnie przesadzano z finezją jego garniturów, ale sam bohater stwierdza, że jako dyrektor w firmie, zajmującej się modą, musi się wyróżniać. Do gustu przypadł mi także apartament Jung Jae-Hyuk, choć nie wyróżniał się niczym szczególnym od mieszkań w setkach innych dram. Odnośnie reżyserii to było lepiej niż się spodziewałam. Chociaż jest to typowo ,,dramowa drama”, czyli schematyczne ujęcia, zbliżenia, to serii udało się uniknąć wpadek realizacji. Szkoda tylko, że z uporem maniaka twórcy koreańskich dram nagrywają większość scen w studio. Fototapety za oknami gabinetów doprowadzają mnie do białej gorączki. Jak już trzeba z nich korzystać, to przynajmniej bardziej umiejętnie…

6. Ogólna ocena.

Drama od samego początku mnie nie zachwycała. Odcinki w Nowym Jorku i wcześniejsza ucieczka Kang Young-Gul z kraju są jednymi z najgłupszych odcinków jakie pamiętam w koreańskich dramach. Niestety scenarzyści się nie spisali, pomimo ciekawego zamysłu i dobrze dobranej obsady. Postacie są (w większości) jednowymiarowe i jedynie Jung Jae-Hyuk można podejrzewać o ukazywanie swoich różnych oblicz. Dziwny jest dla mnie fakt, iż teoretycznie jest to drama o modzie… Teoretycznie, ponieważ wraz z rozwojem akcji moda bynajmniej nie jest w centrum i schodzi na dalszy plan, ustępując miejsca kombinatorstwu, zemście oraz rozterkom sercowym. Spotkałam się ze skrajnie odmiennymi opiniami na temat Fashion King – jedni ją uwielbiają, inni nienawidzą. Ja sama zaliczam się do anty-fanów, gdyż tylko Lee Je-Hoon skłaniał mnie do dalszego oglądania. Nie mogę nie wspomnieć o zakończeniu, które jest zaskakujące i mnie osobiście zszokowało. Cała drama jest nijaka, a tu ,,wielkie boom” na koniec. Komu polecić? Osobom wytrwałym, dla których logika w postępowaniu bohaterów nie jest koniecznością oraz nie przeszkadza im miałka, bez wyrazu główna bohaterka. Nie jest to komedia romantyczna, toteż odradzam jej oglądanie wszystkim, którzy chcą się pośmiać. Wydaje mi się, że miłośnicy trójkątów romantycznych (czworokątów też) powinni znaleźć tutaj coś dla siebie. Osobiście ubolewam, że w Fashion King tak mało jest mody w modzie…

Ocena: 3+/10