No Regret

1. Dane podstawowe.후회하지 않아

Tytuł: No Regret (Huhwihaji anha, 후회하지 않아)

Kraj: Korea

Rok produkcji: 2006

Czas trwania: 113 min

Obsada: Lee Young HoonKim Nam Gil

Gatunek: melodramat, Boys Love (BL)

2. Fabuła.

Sierota, Lee Su-min, wyrusza z prowincji do Seulu, aby podjąć studia na Akademii Sztuk Pięknych. Jednak, aby utrzymać się musi za dnia pracować w fabryce, a nocą dorabia jako kierowca. Niestety zostaje zmuszony do zrezygnowania z pracy w fabryce. Zatrudnia się w ekskluzywnym barze karaoke, gdzie prostytuuje się. W życiu Su-min pojawia się bogaty Song Jae-min, który zaczyna śledzić każdy ruch Su-min.

Czytaj dalej

Lovers Vanished

1. Dane podstawowe.폭풍전야

Tytuł: Lovers Vanished (pokpungjeonya, 폭풍전야, Stormy Night, The Day Before)

Kraj: Korea

Rok produkcji: 2010

Czas trwania: 104 min

Obsada: Kim Nam Gil Hwang U Seul HyeSin So YulYun Je Mun

Gatunek: melodramat

2. Fabuła.

Su In trafia do więzienia niesłusznie oskarżony o zabójstwo żony. Na miejscu dowiaduje się, iż chorzy na AIDS mogą szybciej opuścić więzienie, dlatego też specjalnie zaraża się od współwięźnia – Sang Byeong. Niestety okazuje się, że Su In został wprowadzony w błąd i nie ma możliwości opuszczenia więzienia. W związku z tym Sang Byeong pomaga mu w ucieczce i prosi Su In by odwiedził jego znajomą – Mi A, która prowadzi niewielką restaurację na prowincji.

3. Muzyka.

Oprawa muzyczna nie jest urozmaicona, ale zawiera przyjemne dla ucha, stonowane motywy muzyczne. Przypadły mi do gustu zwłaszcza utwory wokalne.

4. Gra aktorska/Bohaterowie.

Po tytuł ten sięgnęłam przez wzgląd na Kim Nam Gil (Bad Guy ) w obsadzie. Jeden z niewielu Azjatów, który według mnie, wygląda seksowanie w zaroście. Typowym przystojniakiem to on nie jest, ale za to ten wzrok…wyraz twarzy. Jego występ nie nazwałabym genialnym, ale na pewno pokazał się z bardzo dobrej strony. Był wiarygodny i naturalnie wychodziły mu sceny emocjonalne, wymagające ukazania wewnętrznych przeżyć poprzez wyraz twarzy. W główną rolę kobiecą wcieliła się Hwang U Seul Hye. To pierwsza moja styczność z tą aktorką i chyba przez wzgląd na scenariusz wydawała mi się przesadnie wyprana z uczuć. Snuła się jak cień po ekranie – oczywiście rozumiem takie jej zachowanie, gdyż przeżyła wiele, ale później, gdy teoretycznie zakochuje się w Su In – nic w jej zachowaniu się nie zmieniło. Jednak tak jak wspomniałam widocznie tego wymagała rola. Postaci drugoplanowych jest kilka. Zdziwiłam się widokiem Sin So Yul, gdyż pamiętałam ją jako wesołą nastolatkę z Jungle Fish 2, a tutaj zaprezentowała się z innej strony. Podobała mi się postać Sang Byeong, granego przez Jeong Yun Min. Chociaż występuje jedynie w początkowej fazie filmu, ale i tak pozostawił po sobie dobre, wiarygodne wrażanie.

5. Wykonanie techniczne.

Zdecydowana przewaga ujęć statycznych, wiele scen jest podkreślanych poprzez długie ujęcia. Jednak takie operowanie kamerą dobrze wpasowywało się w konwencję filmu. Scenografie są raczej ubogie i surowe. Mimo, iż większość akcji ma miejsce w nadmorskim miasteczku to nie doświadczymy pięknych widoków w plenerze. Podobał mi się nastrój wszelkich sztuczek magicznych – z taką nutką uroku, a przede wszystkim scena z mruganiem podczas sztuczki wykonywanej przez Mi A.

6. Ogólna ocena.

Fabuła jest interesująca, jednak stonowany, melancholijny klimat podkreślany przez subtelną muzykę, długie, statyczne ujęcia sprawiają, iż film nie wciąga. Nie wiem do końca o czym miał być ten film, gdyż trudno doszukiwać się w nim czy to wielkiej miłości, nienawiści, czy też np. zmagania się z nieuleczalną chorobą, jaką jest AIDS. Fabuła zawiera sporo luk i niejasności – np. w jaki sposób Su In uciekł z więzienia? Jak udawało mu się uciekać przed policją? Jak znosił trudy choroby? Są to pytania bez odpowiedzi, ponieważ akcja skupia się najpierw na więzieniu, a później już do samego końca na niewielkiej restauracji nad morzem. Również obecność magii była dla mnie niezrozumiała. Zapewne chodziło o stworzenie charakterystycznego klimatu, ale przez elementy magiczne film wydaje się niewiarygodny. Mimo to sceny ze sztuczkami magicznymi są jednymi z lepszych, właśnie przez wzgląd na ich urokliwość i oryginalność. Trochę przeszkadzał mi kontrast pomiędzy platonicznym, niewinnym uczuciem, które zrodziło się pomiędzy Su In i Mi A, a namiętną sceną łóżkową. Namiętną w jak najlepszym tego słowa znaczeniu, gdyż była ona utrzymana w ramach dobrego smaku, ale za to zawierała gigantyczną dawkę emocji, pożądania. Zakończenie świetne, każde inne zwieńczenie losów bohaterów nie pasowałoby do sytuacji w jakiej główna para się znalazła. Ładna muzyka, dobra gra aktorów, przekombinowana fabuła, ale koniec końców przyzwoity film o miłości dwójki ludzi, którzy (czy to z własnej woli, czy też nie) znaleźli się poza nawiasem społeczeństwa.

Ocena: 5+/10

Trailer

Bad Guy

1. Dane podstawowe.nappeun namja

Tytuł: Bad Guy (nappeun namja, 나쁜 남자)

Kraj: Korea

Rok produkcji: 2010

Liczba odcinków: 17

Czas trwania odcinka: 70 min

Główni aktorzy: Kim Nam GilHan Ga InOh Yeon SuKim Jae Wook.

Gatunek: dramat, tajemnica, romans.

2. Fabuła.

Shim Gun Wook jest kaskaderem, a w dzieciństwie przeżył wiele nieszczęścia. Otóż jako mały chłopiec został odebrany swoim rodzicom i wmówiono mu, iż nazywa się Hong Tae Seong oraz jest synem właściciela firmy Haeshin Group. Niestety wkrótce bezwzględna rodzina wyrzuca Gun Wook na bruk, gdyż zaszła „pomyłka” i odnaleziono prawdziwego Hong Tae Seong. Shim Gun Wook trafił do sierocińca, a blizna na plecach ciągle przypomina mu wydarzeniach feralnego dnia, gdy wyrzucono go na ulicę. Już jako dorosły mężczyzna postanawia zemścić się członkach rodziny Hong. W tym celu zbliża się do dzieci  prezesa Hong Mo Ne , Hong Tae Ra i „czarnej owcy” rodziny Hong Tae Seong. Shim Gun Wook poznaje również powiązaną z rodziną Hong – Moon Jae In, która ma przygotowany  plan zemsty na swoim byłym narzeczonym – starszym synu prezesa Hong. By dokonać zemsty Moon Jae In postanawia poślubić Hong Tae Seong, przypadkowo bierze za niego Shim Gun Wook, a między obojgiem rodzi się uczucie.

3. Muzyka.

Soundtrack jest rewelacyjny. Zarówno melodie jak i spokojne ballady bardzo dobrze wtapiają się w tło i tworzą niesamowity klimat. Polecam zwłaszcza utwór Jung Yeop -Thorn Flower oraz z dobrze dopasowanym do fabuły dramy tekstem Kim Yeon Woon – Sometimes I Cry Alone.

4. Gra aktorska.

W „Bad guy” pierwszy raz spotkałam się z Kim Nam Gil – i szczerze to bardzo chętnie obejrzę więcej tytułów z jego udziałem. Mimo, iż nie jest typowym „przystojniakiem” ma w sobie coś przykuwającego uwagę. Jako człowiek pragnący zemsty, zdeterminowany by dokończyć swoje dzieło był niebywale wiarygodny,a  wszelkie jego emocje pozostawiały niesamowite wrażenie. Osobiście urzekła mnie chemia jak wytworzyła się między Shim Gun Wook (czyli Kim Nam Gil) i Hong Tae Ra (czyli Oh Yeon Su). Wspomniana pani wypadła bardzo dobrze i jest jedną z moich ulubionych postaci w dramie. Han Ga In jako Moon Jae In także spisała się przyzwoicie. Do tego należałoby wspomnieć również o innych postaciach. Początkowo dziwnie oglądało mi sie Kim Jae Wook jako Hong Tae Seong, gdyż po „Antique Bakery” przypięłam mu łatkę „aktora pasującego do roli homoseksualisty”. Jednak im dalej w fabułę tym bardziej przekonywałam się do jego postaci, która na swój sposób była chyba najtragiczniejsza i najmniej potrafiła sobie poradzić z problemami. Chciałabym podkreślić rewelacyjną rolę Kim Hye Ok jako Pani Shin. Ta kobieta jest stworzona do grania wiedźm. Bardzo realistycznie przedstawiła kobietę bez skrupułów, zimną i bezwzględną w swoich poczynaniach. Zarówno wybuchy gniewu jak i rozpaczy czy też szaleństwa – genialna postać. Jedyna postać, która mnie irytowała to Hong Mo Ne – w tej roli Jung So Min (zapewne szerzej znana dzięki głównej roli w dramie Mischievous Kiss). Mo Ne to typowa księżniczka, rozpuszczona przez bogatych rodziców, która tupie nóżką gdy zabierze się jej zabawki, ale nie można odmówić, iż skoro tak miała wyglądać ta rola to została przedstawiona dobrze.

5. Wykonanie techniczne.

Bez zarzutu. Jest sporo lokacji, zarówno w plenerze jak i w pomieszczeniach, które widać, że zostały dopracowane. Jedyne co mnie czasami drażniło to niezrozumiałe drżenie kamery (jednak nie było ono częste)- chyba pan operator bywał zmęczony na planie. Muszę wspomnieć o strojach, które są rewelacyjne, bardzo eleganckie – zwłaszcza w przypadku Hong Mo Ne  i Hong Tae Ra.

6. Ogólna ocena.

Nie obawiam się stwierdzić, iż „Bad guy” to najlepsza drama 2010 roku. Żałuję, że z powodu powołania do wojska Kim Nam Gil dramę skrócono z 20 do 17 odcinków. Chociaż spotkałam się z komentarzami, iż z tego powodu twórcy się spieszyli i zrobili byle jakie zakończenie – nie zgadzam się z ta opinią. Od pierwszych odcinków wiadomo jak zakończą się losy głównego bohatera, gdyż ciągle podkreśla, iż kiedy dokona swojej zemsty poniesie konsekwencje swoich czynów. Co prawda okoliczności zakończenia są dość zaskakujące i faktycznie można było chyba odrobinę je zmienić, ale tak czy inaczej podobało mi się, a ostatnia scena jest po prostu kapitalna, gdyż jest tak jakby podsumowaniem życia Shim Gun Wook, który nie wiedział kim tak naprawdę jest. Jedyne co jest na minus (drobny minus : D) to tytuł, który mi nie pasuje, gdyż główny bohater nijak ma się do określenia go jako zły, ponieważ tak naprawdę był dobrym człowiekiem z tragiczną przeszłością. Już bardziej odpowiednie wydaje mi się określenia człowiek zemsta – bądź coś podobnego. Podobał mi się przewijający przez całą dramę motyw masek, który okazał się bardzo istotny dla zwieńczenia fabuły. Nie rozpisując się już więcej wspomnę jedynie o dynamicznej, wciągającej od pierwszego odcinka fabule i genialne rozwiązanie głównych wątków. Drama w bardzo dobry sposób przedstawia jak wyrządzone w młodości krzywdy potrafią determinować całe życie, a zemsta bywa mieczem obosiecznym. Moim zdaniem jest to jedna z tych dram, które trzeba obejrzeć i samemu wyrobić sobie opinię na jej temat, polecam gorąco, gdyż naprawdę warto.

Ocena: 10/10

Opening