Lan Yu

 蓝宇

1. Dane podstawowe.

Tytuł: Lan Yu (蓝宇)

Kraj: Chiny

Rok produkcji: 2001

Czas trwania: 86 min

Reżyseria: Stanley Kwan

Scenariusz: Jimmy Ngai

Obsada: Ye LiuJun Hu

Gatunek: melodramat, BL.

2. Fabuła.

Na podstawie internetowej powieści z 1996r. ,,Beijing Story” napisanej przez anonimowego autora nazywającego siebie Bejin Comrade.

Rok 1988. Lan Yu jest ubogim studentem architektury, który przybywa z prowincji do Pekinu. Na miejscu poznaje Liu Zheng. Pewnego wieczoru poznaje, który sugeruje, że może pozyskać pieniądze prostytuując się przez jedną noc w barze dla gejów. Klientem Lan Yu zostaje starszy od biznesmen – Chen Handong. Jednak na jednej wspólnie spędzonej nocy nie kończy się ich znajomość. Zostają kochankami, choć Chen Handong ostrzega Lan Yu by ten nie angażował się uczuciowo. Uważa on bowiem, że gdy pozna się kogoś zbyt bardzo to jedyne co pozostaje to rozstanie.

Czytaj dalej

Say Yes

세이 예스

1. Dane podstawowe.

Tytuł: Say Yes (Sae-yi yaeseu,  세이 예스)

Kraj: Korea

Rok produkcji: 2001

Czas trwania: 105 min

Reżyseria: Sung-Hong Kim

Scenariusz: Hye-young Yeo

Obsada: Park Joong-HoonChu Sang MiKim Ju-Hyeok

Gatunek: thriller.

2. Fabuła.

Kim Jung-hyun z okazji sprzedania swojej pierwszej powieści kupuje nowy dom i wraz z żoną – Yoon-hee,  jedzie na upragnione wakacje z dala od Seulu. Po drodze potrącają przechodnia, który nie ucierpiał w zdarzeniu, ale w ramach rekompensaty prosi parę by go podwiozła. Anonimowy pasażer stwierdza, że zamierza ich zabić, by za chwilę oznajmić, iż to jedynie żart. Jednak gdy nocą  ktoś rzuca kamień w szybę pokoju w hotelu, w którym zatrzymała się para, zaczynają oni podejrzewać spotkanego dziwaka.

Czytaj dalej

All About Lily Chou-Chou

1. Dane podstawowe.ririi shushu no subete

Tytuł: All About Lily Chou-Chou (ririi shushu no subete, リリイ・シュシュのすべて)

Kraj: Japonia

Rok produkcji: 2001

Czas trwania: 146 min

Obsada: Ichihara HayatoOshinari ShuugoAoi Yuu

Gatunek: dramat, przyjaźń, młodość, szkoła.

2. Fabuła.

Film przedstawia historię nastoletnich Japończyków, w tym między innymi Hasumi Yuuichi’ego. Chłopak, chcąc uciec od otaczającego go świata, zaczyna fascynować się muzyką piosenkarki pop Lily Chou-Chou. Na chacie, poświęconym wspomnianej piosenkarce, Yuuichi poznaje podobnych sobie młodych ludzi zagubionych w świecie nastawionym na konsumpcjonizm, w którym zatracane są więzi międzyludzkie.

3. Muzyka.

Soundtrack jest bardzo dobry. W filmie możemy usłyszeć wiele różnorodnych utworów – od pięknych aranżacji Claude Debussy po wokalne piosenki z pogranicza pop’u i muzyki alternatywnej. Co prawda chwilami oprawa muzyczna może wydawać się bez charakteru i nijaka, ale jeżeli ktoś lubi utrzymane w spokojnym klimacie soundtracki, to na pewno się nie zawiedzie.

4. Gra aktorska/Bohaterowie.

Gra aktorska jest bardzo istotnym atutem filmu, zwłaszcza, że w obsadzie dominują nastolatkowie. W moim odczuciu każda postać została przedstawiona wiarygodnie i nie mam żadnych zastrzeżeń do gry aktorów. Z drugiej strony scenariusz też nie jest specjalnie wymagający pod tym względem. Scen, które wymagałyby wybitnych umiejętności, mimiki twarzy, ukazania skrajnych emocji – można policzyć na palcach jednej ręki. Bohaterami są nastolatkowie, którzy desperacko poszukują celu w życiu i autorytetów. Tak naprawdę widz nie poznaje ich bliżej, a raczej towarzyszy w codziennych zmaganiach, troskach, podejmowanych decyzjach.

5. Wykonanie techniczne.

Pod tym względem film jest oryginalny. Widać eksperymenty z pracą kamery na wzór paradokumentu, czyli np. sceny nocą wyglądają jakby nagrywane kamerą z noktowizorem, a w wielu momentach wydaje się, iż ogląda się czyjeś amatorskie nagrania (sceny te dominują podczas wycieczki na Okinawę). Zabiegi te wpływają na realizm i bliskość widza z przedstawianą historią, chociaż jeżeli ktoś nie lubi udziwnień, to może mieć wrażenie chaosu na ekranie. Wiele kwestii jest „pisanych” na wzór chat-room’u.

6. Ogólna ocena.

Jak już wspominałam przy okazji wcześniejszego wpisu (Bleak Night) lubię filmy o tematyce trudów dorastania, dlatego też All About Lily Chou-Chou oglądałam z zainteresowaniem. Film o bardzo przygnębiającym wydźwięku. Zaprezentowana historia przeraża pokładami agresji, wrogości, które są w stanie wykrzesać nastolatkowie. Z filmu wynika, iż młodzi ludzie nie mają wielkiego wyboru, gdyż albo dostosują się do reguł, które rządzą współczesnym światem, albo pozostanie im ucieczka we własny, nierealny świat, bądź też w świat przemocy. Bohaterów możemy podzielić na dwie grupy, tych którzy wykreowali swój własny świat, eter, którego uosobieniem stała się Lily Chou-Chou, i tych którzy zdecydowali się na przemoc. W filmie poruszono trudne tematy, takie jak: kradzieże, prostytucja nieletnich, psychiczne i fizyczne znęcanie się nad rówieśnikami. All About Lily Chou-Chou to jeden z tych filmów, w których nie historia jest najważniejsza, tylko przesłanie. W tym przypadku chodziło o zwrócenie uwagi na problemy i zagubienie młodych ludzi. Tego, że w pozostawienie ich samych sobie nie przyniesie niczego dobrego. Zastanawiające jest brak obecności, zainteresowania rodziców, którzy zamiast wymagać jak najlepszych stopni w szkole, powinni poświęcić chwilę na rozmowę ze swoim dzieckiem. Desperacka ucieczka w wyimaginowany świat nie rozwiązuje problemów, ale przynajmniej pozwala na chwilę zapomnienia. Tragiczne losy bohaterów mają swój finał w postaci niepotrzebnych śmierci, którym można było zapobiec. Główną bazą fabularną są problemy nastolatków, gdzieś w tle tych wydarzeń widz poznaje ich skrywane marzenia i ulotne chwile szczęścia (np. scena z latawcami, gry na pianinie). Mimo tak ciężkiej tematyki film zaskakuje zakończeniem. Jest ono bardzo spokojne, a nawet sentymentalne. Polecam, ale głównie osobom, które zaintersowała tematyka, gdyż dla pozostałych All About Lily Chou-Chou okaże się zbyt nudnym i stanowczo za długim tytułem.

Ocena: 7/10

Trailer

Address Unknown

1. Dane podstawowe.수취인 불명

Tytuł : Address Unknown (suchwiin bulmyeong, 수취인 불명)

Kraj: Korea

Rok produkcji: 2001

Czas trwania: 119 min

Główni aktorzy: Dong-kun YangMin-jung BanYoung-min Kim,

Jae-hyeon JoBang Eun Jin

Gatunek: dramat.

2. Fabuła.

Lata 70. XX w. W małym koreańskim miasteczku stacjonują amerykańscy żołnierze. Mieszkańcy wiodą los naznaczony wojną i jej konsekwencjami. Poznajemy bliżej losy kilkoro z nich, między innymi: Chang-guka – syna Koreanki i jednego ze stacjonujących w latach 50. żołnierza amerykańskiego, Eunok – dziewczyny z bielmem na oku, która zgadza się na związek z jednym z żołnierzy w zamian za operację, Jihum – nieśmiałego chłopaka zakochanego w Eunok, a także hycla, który bezlitośnie zabija psy by następnie sprzedać ich mięso.

3. Muzyka.

Oprawa muzyczna bardzo uboga, dopiero pod koniec filmu, gdy akcja staje się bardziej dramatyczna możemy usłyszeć poruszające, dopasowane do obrazu motywy.

4. Gra aktorska/Bohaterowie.

Wszyscy bez wyjątków wypadli bardzo dobrze. Zarówno postacie pierwszo- jak i drugoplanowe zaprezentowały się z jak najlepszej strony. Bardzo podobał mi się Chang-guka, czyli Dong-kun Yang oraz Jihum, czyli Young-min Kim. Wydaje mi się, że ich postaci były najbardziej złożone. Odrobinę zawiodła mnie postać Eunok (Min-jung Ban) – wydaje mi się, że na tle innych wypadła dość nijako, ale być może jest to wynik samej postaci a nie warsztatu.

5. Wykonanie techniczne.

Bez zarzutu. Jak większość filmów Kim Gi Deok (3 IronThe Breath) scenografia jest bardzo uboga, przez co film nabiera momentami aż przerażającego realizmu.

6. Ogólna ocena.

Address Unknown to jeden z najbardziej przygnębiających filmów jakie widziałam. Okolica, w której przyszło żyć bohaterom jest nieprzyjazna, nie widać szans na poprawę bytu. Co gorsza w trakcie filmu donosi się wrażenie, iż klimat staje się coraz cięższy, bardziej depresyjny. Żaden z bohaterów nie jest szczęśliwy, nie ma nawet szans na chwile radości czy prawdziwego uczucia. Każdy zmaga się z problemami zarówno z przeszłości jak i tymi codziennymi – nędzą, poniżeniem, szarością dnia codziennego. Realizm jest miejscami aż przerażający – zwłaszcza, jeśli chodzi o „pracę” hycla. W filmie istotną rolę odgrywa także jeden z amerykańskich żołnierzy, który nie potrafi sobie poradzić z wyobcowaniem i samotnością. Najbardziej poruszyła mnie historia Jihum’a – poznajemy go jako spokojnego, wrażliwego chłopca, a pod koniec filmu targany jest destrukcyjnymi emocjami. Address Unknown jest niebywale ciężkim dramatem, który chyba nikogo nie jest w stanie pozostawić obojętnym. Mieszkańcy miasteczka dążą do samo-destrukcji, a niepohamowane pokłady agresji coraz bardziej się uzewnętrzniają. Realizm jest największą zaletą filmu, chociaż tragedia mieszkańców jest aż nazbyt przesadzona to osobiście mi to nie przeszkadzało. Zakończenie tak jak cały film – depresyjne. Address Unknown jest głównie o destrukcyjnym wpływie środowiska i ,,mroku”, który jest w każdym człowieku. Polecam miłośnikom dramatów.

Ocena: 9/10

Napisy PL

Trailer

Aoi Haru

1. Dane podstawowe.Blue Spring

Tytuł: Aoi Haru  (青い春, Blue Spring)

Kraj: Japonia

Rok produkcji: 2001

Czas trwania: 83 min

Główni aktorzy: Matsuda RyuuheiArai Hirofumi

Gatunek: dramat, szkoła, młodość.

2. Fabuła.

Akcja filmu ma miejsce w liceum Asahi. Jest to szkoła, gdzie uczęszczają zdemoralizowani uczniowie, którzy problemy rozwiązują przemocą, a nauczycieli nie obchodzi los podopiecznych. Nie obowiązują żadne zasady poza jedną – szkołą rządzi ten, kto na dachu budynku, stojąc za barierką klaśnie największą liczbę razy. Sztuka ta udaje się Kujou, który zostaje nowym „przywódcą” szkoły.

3. Muzyka.

Oprawa muzyczna jest niesamowita. W trakcie filmu można usłyszeć sporo punkowo-rockowych utworów japońskiego zespołu thee michelle gun elephant. Piosenki te świetnie wpasowują się w buntowniczy klimat filmu i z obrazem jako całość pozostawiają piorunujące wrażenie.

4. Gra aktorska/Bohaterowie.

W główną rolę Kujou wcielił się Matsuda Ryuuhei (4.6 Billion Year LoveAshita no Kita Yoshio). Podczas kręcenia tego filmu miał zaledwie 17 lat – cóż wg mnie nie zmienił się wiele, sposób mówienia pozostał taki sam, podobnie jak gra aktorska. Nie uważam by był on jakoś specjalnie utalentowanym aktorem, jednak w Aoi Haru spisał się bardzo dobrze. W roli Aoki’ego wystąpił Arai Hirofumi – chyba najtragiczniejsza postać, a do tego przerażająco realistycznie zagrana. Postaci drugoplanowych jest sporo, wszyscy wypadli dobrze, a najbardziej zainteresowała mnie historia niespełnionego bejsbolisty, który ostatecznie wstąpił do yakuzy.

5. Wykonanie techniczne.

Film z minimalistyczną scenografią. Obskurna, zniszczona szkoła potęguje przygnębiający klimat filmu. Bardzo podobała mi się praca kamery, pomysłowe ukazanie morderstwa – widzimy jedynie nóż wbijany w drzwi toalety.

6. Ogólna ocena.

Póki co jest to najlepszy film o zbuntowanej młodzieży jaki widziałam. To obraz dość przygnębiający, z pesymistycznym wydźwiękiem. Bohaterowie są zagubieni, nie wiedzą kim chcą być w przyszłości, nie mają widocznego celu w życiu ani perspektyw na lepsze jutro. Poruszyło mnie wypowiedź Kujou, w której oznajmia, iż boi się ludzi, którzy wiedzą czego szukają. Film utrzymany jest w bardzo dosadnym, realistycznym klimacie. Przerażająca jest myśl, że być może istnieją takie szkoły. Już sam budynek wzbudza grozę – jest brudny, zniszczony. Z obrazem tym kontrastuje mały ogród, którym zajmuje się jeden z nauczycieli – i to on jako jedyny zauważa tragedię uczniów. By choć odrobinę odciągnąć ich od marazmu murów szkolnych proponuje pielęgnację kwiatów – o dziwo nawet Kujou z tej propozycji korzysta. Film wciąga od samego początku, akcja jest dynamiczna, a punkowo-rockowa muzyka buduje niesamowity klimat. Jest kilka brutalnych scen, ale nie są one ukazane bezpośrednio – widzimy raczej już sam rezultat. Dobra gra aktorów, ale największą zaletą filmu jest konstrukcja postaci. Poznajemy bliżej kilkoro uczniów, których łączy jedno – brak marzeń i obojętność odnośnie tego co stanie się z nimi po opuszczeniu szkoły. Końcowa scena na długo zapada w pamieć, można się jedynie zastanawiać czy tak to musiało się skończyć. Polecam obejrzeć, gdyż Aoi Haru to bardzo dobry dramat o zagubionych młodych ludziach.

Ocena: 8+/10

Napisy PL

Trailer