The Executioner

Tytuł: The Executioner (Jiphaengja, 집행자)

Kraj: Korea

Rok produkcji: 2009

Czas trwania: 98 min

Reżyseria:  Choi Jin-Ho

Scenariusz: Kim Young-Ok

Obsada: Cho Jae-Hyun, Yoon Kye-Sang, Park In-Hwan, Cha Soo-Yeon, Cho Seong-Ha, Jeon Mi-Sun, Jeong Kyeong-Ho

Gatunek: dramat, więzienny.

Prawo do życia i śmierci

Filmy o tematyce więziennej nie mają zbyt wielkiego pola popisu na gruncie oryginalności. Zazwyczaj dotyczą skazanych (słusznie, bądź też nie) i skupiają się na przystosowywaniu się więźnia do nowej rzeczywistości, do tego należy dodać relacje z współwięźniami i plan ucieczki. Mając na uwadze taki rozwój wydarzeń, oglądając The Executioner, spotkała mnie miła niespodzianka. Gdyż film dotyczy nie tyle sytuacji skazanych, co uniwersalnych wartości, takich jak życie i prawo do jego odbierania umocowanego prawem.

Czytaj dalej

9 Souls

1. Dane podstawowe. ナインソウルズ

Tytuł: 9 Souls (ナインソウルズ)

Kraj: Japonia

Rok produkcji: 2003

Czas trwania: 120 min

Obsada: Matsuda RyuuheiInoue JunKunimura Jun

Gatunek: dramat, więzienny.

2. Fabuła.

Dziewięciu więźniów z wysokimi wyrokami zbiega z więzienia. Kradzionym samochodem kierują się na poszukiwania tajemniczego skarbu, o którym wspominał jeden z ich współwięźniów. Jak się okazuje oprócz skarbu pragną także uzyskać akceptację, przebaczenie społeczeństwa i swoich bliskich.

3. Muzyka.

Sporo dynamicznych, rockowych motywów. Soundtrack bardzo dobrze komponuje się z obrazem, umiejętnie wykorzystywano muzykę zarówno jako tło, ale także jako ,,uczestnika” wydarzeń.

4. Gra aktorska/Bohaterowie.

Głównych postaci jest sporo, bo aż dziewięć. Wszyscy stanęli na wysokości zadania. 9 souls to kolejny film z udziałem Matsuda Ryuuhei (4.6 Billion Year LoveAoi Haru), który widziałam. I chociaż każda jego rola wydaje mi się taka sama, a jego bohaterowie wyprani z emocji – ma on w sobie coś takiego, co sprawia, iż bardzo dobrze mi się ogląda go na ekranie. 9 souls nie jest wyjątkiem. Kaneko Michiru (w którego rolę wcielił się Matsuda) przez większość filmu jest gdzieś z boku, poza głównym nurtem fabularnym, jednak w końcowej scenie jest przerażający i niezwykle sugestywny w swoich poczynaniach. Kontrast pomiędzy bezwzględnym zachowaniem więźniów a ich stosunkiem do najbliższych osób dotyczy wszystkich głównych postaci. Mimo swoich czynów próbują odnaleźć przebaczenie i akceptację u tych, na których im najbardziej zależy.

5. Wykonanie techniczne.

Reżyserem 9 souls jest nie kto inny jak Toyoda Toshiaki – reżyser Aoi Haru. Widać podobieństwa w realizacji pomiędzy tymi dwoma tytułami. Między innymi świetna oprawa muzyczna, kadrowanie, wielopłaszczyznowość obrazu i symbolika przekazu. Film utrzymany w dość oszczędnej scenografii, ale ten minimalizm środków kapitalnie współgra z elementami absurdu, które widzimy na ekranie.

6. Ogólna ocena.

9 souls to film, który bardzo dobrze wpasowuje się w moje upodobania. Cenię sobie wielopłaszczyznowych bohaterów, symbolikę, dobrą oprawę muzyczną i przewagę treści nad wykorzystanymi środkami. Wszystkie te elementy są obecne w opisywanym tytule. Może kilka słów o symbolice. Mimo wciąż skąpej znajomości kultury wschodu z tego co wiem, to liczba 9 postrzegana jest jako przynosząca szczęście i długie życie (jeżeli mylę się to proszę o sprostowanie). W związku z taką interpretacja nasuwa mi się następujące odniesienie do tematyki filmu – otóż tytułowe 9 dusz, czyli więźniowie, póki razem uciekają, podróżują rozsypującym się samochodem, póty czują się spokojnie, bezpiecznie, a sam nastrój filmu jest w dużej mierze komediowy. Niestety sytuacja zmienia się diametralnie, gdy poszczególni bohaterowie odłączają się od grupy i ruszają swoją własną drogą, próbując w pojedynkę odnaleźć szczęście. Klimat filmu staje się bardziej przygnębiający, ciężki, widzimy jak bohaterowie kolejno dążą do autodestrukcji. Okazuje się, że z więzienia, tego w dosłownym znaczeniu, można uciec bez problemu, jednak prawdziwe więzienie to świat, w którym żyjemy. Świat pełen konwenansów, stereotypów, niezrozumienia a nade wszystko samotności. Dla mnie 9 souls to dosadny, przygnębiający film właśnie o samotności, o jej znaczeniu i wpływie na jednostkę. Widać to najlepiej przy ostatniej scenie zbrodni, gdy Kaneko Michiru spogląda przez okno i widzi pustkowie. Człowiek w obliczu świata, który go wyklucza, jest całkiem sam. Jest sporo absurdu i scen, które wydają się być odrealnione – np. ekskluzywny dom publiczny (?) na środku pustkowia, albo scena w restauracji, gdy nasi bohaterowie noszą dziwaczne maski. Nie obyło się bez brutalnych, dosadnych scen np. zbrodnia Michiru, albo ,,obcowanie” z owcą…Tak czy inaczej, gorąco polecam zapoznać się z tym tytułem zwłaszcza dojrzalszym widzom. Filmy takie jak ten są wartościowe przez wzgląd na to, iż każdy widz może z nich wydobyć coś dla siebie, indywidualne przesłanie. 9 souls klimatem, a także fabułą przypomina koreański Holiday, i chociaż sporo je różni to osoby, którym podbał się Holiday9 souls nie uznają za stratę czasu.

Ocena: 8+/10

Holiday

1. Dane podstawowe. 홀리데이

Tytuł: Holiday (홀리데이, hollidei, State of Violence)

Kraj: Korea

Rok produkcji: 2006

Czas trwania: 120 min

Główni aktorzy: Choe Min SuSung-jae LeeSe-jin Jang

Gatunek: dramat, akcja, kryminał, więzienny.

2.Fabuła.

Film oparty na prawdziwych wydarzeniach.

W związku z porządkowaniem obrzeży Seulu do nadchodzących Igrzysk Olimpijskich  w 1988 r. mają zostać zniszczone nielegalne zabudowania. Mieszkańcy protestują, nie zgadzając się z takim stanem rzeczy. An Seok – zwierzchnik „grupy porządkującej”, w wyniku powstałego zamieszania zabija brata Ji Gang Hyeok. Ji Gang Hyeok trafia do więzienia, w którym An Seok jest naczelnikiem. Wkrótce więźniowie na czele z Ji Gang Hyeok opracowują plan ucieczki.

Czytaj dalej

4.6 Billion Year Love

1. Dane podstawowe.Big Bang Love

Tytuł: 4.6 Billion Year Love (46 okunen no koi, 46億年の恋, Big Bang Love, Juvenile A)

Kraj: Japonia

Rok produkcji: 2006

Czas trwania: 85 min

Główni aktorzy: Matsuda RyuuheiAndou Masanobu

Gatunek: dramat, kryminał, science fiction, więzienny.

2. Fabuła.

Na podstawie powieści pt. Shounen A Erejii autorstwa Masaki Ato (正木亜都).

Pracujący w barze dla gejów Ariyoshi Jun zostaje napastowany przez jednego z klientów. W akcie zemsty brutalnie go morduje i trafia do więzienia. Na miejscu poznaje agresywnego, młodego człowieka z dziwnymi tatuażami na ciele – Kazuki Shirou. Pomiędzy mężczyznami rodzi się niezwykła więź, fascynacja, jednak wkrótce  Kazuki Shirou zostaje zamordowany, a głównym podejrzanym staje się Ariyoshi Jun.

3. Muzyka.

Minimalistyczna i bardzo stonowana oprawa muzyczna. Nie zwróciłam na nią większej uwagi, a to chyba dobrze świadczy o odpowiednim wpasowaniu się w przedstawiany obraz.

4. Gra aktorska/Bohaterowie.

Ciężko mi oceniać realizm przedstawionych postaci. Film jest raczej surrealistyczny, bohaterowie są dość specyficzni, dziwaczni, większości z nich bliżej do pacjentów szpitala psychiatrycznego niż więzienia. Powiedzmy, że aktorzy spisali się przyzwoicie.

5. Wykonanie techniczne.

Pod względem wykonania film jest bardzo specyficzny. Wiele możemy wywnioskować nie tyle ze słów wypowiadanych przez aktorów co raczej z tego co widzimy na ekranie. Ciekawym zabiegiem było prowadzenie kamery tak jakby to widz był uczestnikiem akcji – momentami widzimy wszystko tak jakby kamera była naszymi oczami (ciężko mi to wyjaśnić… to trzeba zobaczyć 🙂 ). Podobało mi się stawianie pytań, udzielanie odpowiedzi związanych ze sprawą morderstwa w formie pisanej. Scenografia jest minimalistyczna do granic możliwości, praktycznie wszystkie pomieszczenia są zaciemnione.

6. Ogólna ocena.

Ciężko mi ocenić 4.6 Billion Year Love. Film na pewno spodoba się widzom, którzy lubią dopowiadać pewne rzeczy, poszukiwać znaczenia w różnych scenach. Nie jest to łatwy w odbiorze tytuł. Przez większą część filmu zastanawiałam się co za schizofrenik go robił, na marginesie – reżyser to Miike Takashi, który znany jest z wyjątkowo oryginalnych produkcji. Znaczenie filmu skupia się na obrazach. Urzekł mnie minimalizm scenografii oraz dziwaczny klimat filmu. Wiele elementów zaskakuje np. obok piramidy widzimy statek kosmiczny, zachowanie naczelnika więzienia, magiczna scena tańca czy też światło przeszywające serce, brak chronologii wydarzeń. Dopiero przy ostatnich scenach zdołałam wyciągnąć pewne wnioski dla siebie. Moja ulubiona scena to: kiedy detektywi odkrywają co się wydarzyło pada pytanie o to jaki jest sens aresztowania tego człowieka? Słyszymy odpowiedź: takie jest prawo. Następnie widzimy naszego aresztanta, a jego twarz zamazuje się. Od razu nasunęło mi się skojarzenie chociażby z ,,Procesem” F.Kafki. Uniwersalny człowiek, którym może być każdy z nas, uwięziony w systemie, z którego nie ma ucieczki, skazany bo takie jest prawo. O czym jeszcze jest 4.6 Billion Year Love? O poszukiwaniu autorytetów, idealizowaniu ich – tak jak w przypadku Ariyoshi Jun. Polecam obejrzeć, gdyż jest to oryginalny, poruszający film.

Ocena: 7+/10

Napisy PL