Aoi Haru


1. Dane podstawowe.Blue Spring

Tytuł: Aoi Haru  (青い春, Blue Spring)

Kraj: Japonia

Rok produkcji: 2001

Czas trwania: 83 min

Główni aktorzy: Matsuda RyuuheiArai Hirofumi

Gatunek: dramat, szkoła, młodość.

2. Fabuła.

Akcja filmu ma miejsce w liceum Asahi. Jest to szkoła, gdzie uczęszczają zdemoralizowani uczniowie, którzy problemy rozwiązują przemocą, a nauczycieli nie obchodzi los podopiecznych. Nie obowiązują żadne zasady poza jedną – szkołą rządzi ten, kto na dachu budynku, stojąc za barierką klaśnie największą liczbę razy. Sztuka ta udaje się Kujou, który zostaje nowym „przywódcą” szkoły.

3. Muzyka.

Oprawa muzyczna jest niesamowita. W trakcie filmu można usłyszeć sporo punkowo-rockowych utworów japońskiego zespołu thee michelle gun elephant. Piosenki te świetnie wpasowują się w buntowniczy klimat filmu i z obrazem jako całość pozostawiają piorunujące wrażenie.

4. Gra aktorska/Bohaterowie.

W główną rolę Kujou wcielił się Matsuda Ryuuhei (4.6 Billion Year LoveAshita no Kita Yoshio). Podczas kręcenia tego filmu miał zaledwie 17 lat – cóż wg mnie nie zmienił się wiele, sposób mówienia pozostał taki sam, podobnie jak gra aktorska. Nie uważam by był on jakoś specjalnie utalentowanym aktorem, jednak w Aoi Haru spisał się bardzo dobrze. W roli Aoki’ego wystąpił Arai Hirofumi – chyba najtragiczniejsza postać, a do tego przerażająco realistycznie zagrana. Postaci drugoplanowych jest sporo, wszyscy wypadli dobrze, a najbardziej zainteresowała mnie historia niespełnionego bejsbolisty, który ostatecznie wstąpił do yakuzy.

5. Wykonanie techniczne.

Film z minimalistyczną scenografią. Obskurna, zniszczona szkoła potęguje przygnębiający klimat filmu. Bardzo podobała mi się praca kamery, pomysłowe ukazanie morderstwa – widzimy jedynie nóż wbijany w drzwi toalety.

6. Ogólna ocena.

Póki co jest to najlepszy film o zbuntowanej młodzieży jaki widziałam. To obraz dość przygnębiający, z pesymistycznym wydźwiękiem. Bohaterowie są zagubieni, nie wiedzą kim chcą być w przyszłości, nie mają widocznego celu w życiu ani perspektyw na lepsze jutro. Poruszyło mnie wypowiedź Kujou, w której oznajmia, iż boi się ludzi, którzy wiedzą czego szukają. Film utrzymany jest w bardzo dosadnym, realistycznym klimacie. Przerażająca jest myśl, że być może istnieją takie szkoły. Już sam budynek wzbudza grozę – jest brudny, zniszczony. Z obrazem tym kontrastuje mały ogród, którym zajmuje się jeden z nauczycieli – i to on jako jedyny zauważa tragedię uczniów. By choć odrobinę odciągnąć ich od marazmu murów szkolnych proponuje pielęgnację kwiatów – o dziwo nawet Kujou z tej propozycji korzysta. Film wciąga od samego początku, akcja jest dynamiczna, a punkowo-rockowa muzyka buduje niesamowity klimat. Jest kilka brutalnych scen, ale nie są one ukazane bezpośrednio – widzimy raczej już sam rezultat. Dobra gra aktorów, ale największą zaletą filmu jest konstrukcja postaci. Poznajemy bliżej kilkoro uczniów, których łączy jedno – brak marzeń i obojętność odnośnie tego co stanie się z nimi po opuszczeniu szkoły. Końcowa scena na długo zapada w pamieć, można się jedynie zastanawiać czy tak to musiało się skończyć. Polecam obejrzeć, gdyż Aoi Haru to bardzo dobry dramat o zagubionych młodych ludziach.

Ocena: 8+/10

Napisy PL

Trailer

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Google

Komentujesz korzystając z konta Google. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj /  Zmień )

Połączenie z %s