Fugitive: Plan B

1. Dane podstawowe.domangja

Tytuł: Fugitive: Plan B (domangja, 도망자, Fugitive, Domangja s1, S1.Plan B, 도망자 플랜 B)

Kraj: Korea

Rok produkcji: 2010

Liczba odcinków: 20

Czas trwania odcinka: 70 min

Główni aktorzy: BiLee Na YeongLee Jeong JinDaniel Henney

Gatunek: akcja, dramat, romans.

2. Fabuła.

Ji U jest prywatnym detektywem, nie dość, że zawód ten jest zabroniony w Korei to dodatkowo oskarżono go o zabójstwo przyjaciela. Pewnego dnia atrakcyjna kobieta Jin I proponuje Ji U, że w zamian za znalezienie kogoś, kto ukrywa się pod pseudonimem Melchidek, udostępni mu dokumenty oczyszczające go z zarzutów. Mężczyzna zgadza się. Rozpoczyna się polowanie, którego rezultaty okażą się ze wszech miar zaskakujące.

3. Muzyka.

Soundtrack zawiera kilka utworów, które przypadły mi do gustu np. MBLAQ – Running & Running, który często występuje na końcu wielu odcinków. Podobał mi się także utwór wzorowany na chór kościelny, jednak często pojawiał się w nieodpowiednich momentach. Generalnie oprawa muzyczna prezentuje się przyzwoicie.

4. Gra aktorska/Bohaterowie.

Kolejna drama z Bi w roli głównej (po Full HouseA Love to Kill). Nie mogłam strawić jego postaci, gdyż widok Bi robiącego z siebie idiotę przed kamerą nie śmieszył mnie. Co prawda im dalej tym mniej było głupkowatych min i zachowań, ale jego bohater nie zdołał zyskać mojej sympatii. Główna rola kobieca przypadła Lee Na Yeong. Jej postać to kobieta, która wie czego chce, ale nie pasowała mi jako znawczyni sztuk walki… Moją ulubioną postacią jest zdecydowanie detektyw Do Su, w tej roli Lee Jeong Jin. Jedna z najbardziej wiarygodnych postaci, wzorowy policjant, wyznający zasady moralne. Postać złożona, której losy w przeciągu dramy ulegają znacznej przmeianie. Do głównych ról zaliczyłam również Daniel Henney jako Kai’a. Jakby nie patrzeć to istotna postać. Niestety jako aktor jest drętwy, a mieszanka angielskiego z koreańskim była aż nazbyt rażąca (ale do tego jeszcze wrócę). Odnośnie postaci drugoplanowych -podobała mi się Sophie, czyli Kim Su Hyeon, chociaż to raczej dość epizodyczna rola, a także detektyw Yun So Ran (Yun Jin Seo), ale nie wybaczę twórcom tego jak potoczyły się jej losy. Cała ekipa policjantów była zabawna i stanowili barwną stronę dramy. Postacie, które najbardziej odstawały od jakichkolwiek norm to z pewnością Detektyw Bong i jego asystent. Nie wiem z jakiej planety się urwali, ale momentami byli do tego stopnia żałośni, że aż zabawni.

5. Wykonanie techniczne.

Pościgi, wybuchy nie najgorsze, ale sceny pojedynków przerysowane i mało realistyczne. Na dłuższą metę walki jeden przeciwko 10 czy 20 przeciwników powtarzalne. Do tego dość chaotyczna momentami praca kamery. Plus za ulokowanie fabuły w wielu krajach azjatyckich m,in. Japonii, Tajlandii, Chinach, no i oczywiście Korei. Nie dopatrzyłam się za wielu wpadek, jedyne co utkwiło mi w pamięci to zamiana szpilek w adidasy podczas pojedynków pań.

6. Ogólna ocena.

Fugitive: Plan B nie jest stratą czasu. Fabuła jest rozbudowana i ciekawa. Jednak ta rozbudowa przyczyniła się do niewyjaśnionych luk w historii np. co się stało z japońską ukochaną Ji U? Kilka postaci świetnie wykreowanych np. Do Su czy Yun So Ran, ale jest też trochę niedociągnięć. Nie podobało mi się mieszanie języków. Wolałabym by trzymano się albo angielskiego, albo koreańskiego – mieszanka jest bardzo nienaturalna. Początkowo raziło mnie to, że ciągle bohaterowie uciekali, walczyli, znowu uciekali. Sporo czasu mija zanim cała historia nabiera więcej sensu. Odnośnie walk – są powtarzalne. Jako że gra w tej dramie Bi nie zabrakło fanserwisu np. bieganie w podkoszulku i rurkach, a następnie walka w basenie (swoją drogą bardzo fajna scena nie tylko przez wzgląd na wrażenia czysto estetyczne 😉 ). Zakończenie nie usatysfakcjonowało mnie. Jest nijakie, a do tego niepotrzebnie uśmiercono pewnego bohatera. Fugitive: Plan B do dobra drama akcji z odrobiną romansu i momentami idiotycznego humoru. Ogląda się przyjemnie i dostarcza rozrywki, ale tytuł ten nie zapadnie mi na dłużej w pamięci.

Ocena: 6+/10

The Perfect Girl Evolution

1. Dane podstawowe.yamato nadeshiko shichi henge

Tytuł: The Perfect Girl Evolution (yamato nadeshiko shichi henge, ヤマトナデシコ七変化)

Kraj: Japonia

Rok produkcji: 2010

Ilość odcinków: 10

Czas trwania odcinka: 54 min

Główni aktorzy: Kamenashi KazuyaTegoshi YuuyaUchi HirokiMiyao ShuntarouOomasa Aya

Gatunek: komedia romantyczna.

2. Fabuła.

Na podstawie mangi Yamato nadeshiko shichi henge autorstwa Hayakawa Tomoko (はやかわともこ).

Takano Kyouhei ,Touyama Yukinojou, Oda Takenaga oraz Morii Ranmaru są popularnymi studentami, którzy wynajmują dom (a ściślej rezydencję) od pewnej wdowy – matki kilkuletniego chłopca. Kobieta oznajmia lokatorom, że nie będą musieli opłacać czynszu, jeżeli przemienią jej siostrzenicę – Sunako, w piękną kobietę i dystyngowaną damę. Przyjaciele zgadzają się, jednak nie spodziewają się, iż siostrzenica właścicielki domu odstaje od ogólnie przyjętych wzorców kobiet – jest miłośniczką horrorów, mroku, a jej przyjaciółmi są szkielety.

Czytaj dalej

4.6 Billion Year Love

1. Dane podstawowe.Big Bang Love

Tytuł: 4.6 Billion Year Love (46 okunen no koi, 46億年の恋, Big Bang Love, Juvenile A)

Kraj: Japonia

Rok produkcji: 2006

Czas trwania: 85 min

Główni aktorzy: Matsuda RyuuheiAndou Masanobu

Gatunek: dramat, kryminał, science fiction, więzienny.

2. Fabuła.

Na podstawie powieści pt. Shounen A Erejii autorstwa Masaki Ato (正木亜都).

Pracujący w barze dla gejów Ariyoshi Jun zostaje napastowany przez jednego z klientów. W akcie zemsty brutalnie go morduje i trafia do więzienia. Na miejscu poznaje agresywnego, młodego człowieka z dziwnymi tatuażami na ciele – Kazuki Shirou. Pomiędzy mężczyznami rodzi się niezwykła więź, fascynacja, jednak wkrótce  Kazuki Shirou zostaje zamordowany, a głównym podejrzanym staje się Ariyoshi Jun.

3. Muzyka.

Minimalistyczna i bardzo stonowana oprawa muzyczna. Nie zwróciłam na nią większej uwagi, a to chyba dobrze świadczy o odpowiednim wpasowaniu się w przedstawiany obraz.

4. Gra aktorska/Bohaterowie.

Ciężko mi oceniać realizm przedstawionych postaci. Film jest raczej surrealistyczny, bohaterowie są dość specyficzni, dziwaczni, większości z nich bliżej do pacjentów szpitala psychiatrycznego niż więzienia. Powiedzmy, że aktorzy spisali się przyzwoicie.

5. Wykonanie techniczne.

Pod względem wykonania film jest bardzo specyficzny. Wiele możemy wywnioskować nie tyle ze słów wypowiadanych przez aktorów co raczej z tego co widzimy na ekranie. Ciekawym zabiegiem było prowadzenie kamery tak jakby to widz był uczestnikiem akcji – momentami widzimy wszystko tak jakby kamera była naszymi oczami (ciężko mi to wyjaśnić… to trzeba zobaczyć 🙂 ). Podobało mi się stawianie pytań, udzielanie odpowiedzi związanych ze sprawą morderstwa w formie pisanej. Scenografia jest minimalistyczna do granic możliwości, praktycznie wszystkie pomieszczenia są zaciemnione.

6. Ogólna ocena.

Ciężko mi ocenić 4.6 Billion Year Love. Film na pewno spodoba się widzom, którzy lubią dopowiadać pewne rzeczy, poszukiwać znaczenia w różnych scenach. Nie jest to łatwy w odbiorze tytuł. Przez większą część filmu zastanawiałam się co za schizofrenik go robił, na marginesie – reżyser to Miike Takashi, który znany jest z wyjątkowo oryginalnych produkcji. Znaczenie filmu skupia się na obrazach. Urzekł mnie minimalizm scenografii oraz dziwaczny klimat filmu. Wiele elementów zaskakuje np. obok piramidy widzimy statek kosmiczny, zachowanie naczelnika więzienia, magiczna scena tańca czy też światło przeszywające serce, brak chronologii wydarzeń. Dopiero przy ostatnich scenach zdołałam wyciągnąć pewne wnioski dla siebie. Moja ulubiona scena to: kiedy detektywi odkrywają co się wydarzyło pada pytanie o to jaki jest sens aresztowania tego człowieka? Słyszymy odpowiedź: takie jest prawo. Następnie widzimy naszego aresztanta, a jego twarz zamazuje się. Od razu nasunęło mi się skojarzenie chociażby z ,,Procesem” F.Kafki. Uniwersalny człowiek, którym może być każdy z nas, uwięziony w systemie, z którego nie ma ucieczki, skazany bo takie jest prawo. O czym jeszcze jest 4.6 Billion Year Love? O poszukiwaniu autorytetów, idealizowaniu ich – tak jak w przypadku Ariyoshi Jun. Polecam obejrzeć, gdyż jest to oryginalny, poruszający film.

Ocena: 7+/10

Napisy PL

Oldboy

1. Dane podstawowe.올드보이

Tytuł: Oldboy (올드보이, oldeu boi)

Kraj: Korea

Rok produkcji: 2003

Czas trwania: 120 min

Główni aktorzy: Choe Min SikYu Ji TaeGang Hye Jeon

Gatunek: thriller, dramat, tajemnica.

2. Fabuła.

Luźno bazuje na mandze pod tym samym tytułem.

Druga część Trylogii zemsty wyreżyserowanej przez Park Chan Uk.

O Dae Su- człowiek jakich wielu, ma żonę i córkę. Nie spodziewa się jednak, że pewnej nocy, gdy pijany trafia na komisariat jego życie całkowicie się zmieni. Budzi się w nieznanym pokoju, ów pokój staje się jego więzieniem. Mając dostęp do telewizji dowiaduje się, iż jego żona nie żyje, a on sam podejrzany jest o jej morderstwo. O Dae Su nie wie gdzie jest i kto go więzi, wie jedno – gdy opuści swoje więzienie zemści się na swoim oprawcy. Moment opuszczenia pokoju przychodzi znienacka – po 15 latach. O Dae Su dostaje pieniądze i komórkę. Jego oprawca kontaktując się z nim oznajmia, iż ma on 5 dni na dowiedzenie się kto i dlaczego go uwięził.

Czytaj dalej

Rough Cut

1. Dane podstawowe.A Movie Is a Movie

Tytuł: Rough Cut ( A Movie Is a Movie, yeonghwaneun yeonghwada, 영화는 영화다)

Kraj: Korea

Rok produkcji : 2008

Czas trwania: 113 min

Główni aktorzy: So Ji SeopGang Ji Hwan

Gatunek: akcja, dramat.

2. Fabuła.

Su Ta to znany aktor filmów akcji, niestety z powodu swojego wybuchowego temperamentu nie potrafi zapanować nad emocjami nawet na planie filmowym. Skutkuje to groźbą nie powstania filmu, gdyż żaden szanowany aktor nie chce z nim grać. Wybawieniem dla Su Ta  okazuje się gangster Lee Gang Pae, którego skrywanym marzeniem było zostanie aktorem. Ma on jednak jeden warunek – sceny walk mają być prawdziwe, nieudawane.

Czytaj dalej

Easy Fortune Happy Life

1. Dane podstawowe.福氣又安康

Tytuł: Easy Fortune Happy Life (fu qi you an kang, 福氣又安康)

Kraj: Tajwan

Rok produkcji: 2009

Liczba odcinków: 17

Czas trwania odcinka: 90 min

Główni aktorzy: Chen Qiao EnLan Zheng LongQiu Ze

Gatunek: komedia romantyczna, familijny.

2. Fabuła.

Xie Fu An to prostolinijna dziewczyna, która żyje na wsi ze swoim bratem i babcią – zielarką. Pewnego dnia Xie Fu An ratuje w szpitalu życie bogatego, starszego mężczyzny, którego rodzina, pragnąca jego majątku, nie wyraziła zgody na operację. Mężczyzna widząc Xie Fu An przypomina sobie kobietę ze swojej przeszłości – okazuje się, że była to jej babcia. Staruszek, czując wyrzuty sumienia, postanawia przekazać cały swój majątek temu kto poślubi Xie Fu An. Najbardziej zainteresowanymi majątkiem potentata są członkowie jego rodziny: zachłanny wnuk Yan Da Feng oraz córka z mężem, którzy chcą za Xie Fu An wydać swojego syna Yan Yang.

3. Muzyka.

Soundtrack aż nad spodziewanie dobry. Bardzo mi się podobały zarówno piosenki jak i motywy. Polecam przesłuchać.

4. Gra aktorska/Bohaterowie.

Oglądam niewiele tajwańskich dram, więc i trudno porównywać mi role aktorów w różnych produkcjach, w związku z tym swoją opinię kreuję jedynie na danym tytułem. Zacznę od Chen Qiao En, czyli Xie Fu An, mimo iż jej bohaterka to typowy Kopciuszek to bardzo mi się podobała. Była przede wszystkim naturalna, dobrze wyglądały sceny płaczu i wszelkie wyrazy twarzy. Odnośnie panów..Lan Zheng Long jako Yan Da Feng, ah. Nie chcę by dziwnie to zabrzmiało, ale jest to chyba najprzystojniejszy Azjata jakiego widziałam, a scena z ostatniego odcinka w okularach – padłam. Niestety tak to już bywa, że nie można mieć wszystkiego – i mimo wyglądu jako aktor jest drętwy, przez całą dramę wydawało mi się, że przedstawiał maksymalnie dwa różne wyrazy twarzy. Został jeszcze Qiu Ze jako Han Dong Jie. Wygląda niczego sobie, ale za to jak gra – pokochałam jego bohatera. Postaci drugoplanowych nie jest wiele, ale Xiu Jie Kai jako Yan Yang – wypadł świetnie. Była to jedyna rozsądna postać w całej rodzinie zachłannych sępów. Wspomnę jeszcze o postaciach, których nie mogłam znieść, czyli przewodniczący wioski i kolega Xie Fu An + siostra bliźniaczka – mnie nie śmieszyli tylko doprowadzali do białej gorączki.

5. Wykonanie techniczne.

Bez zarzutu, chociaż były drobne niedociągnięcia, np. raz w odbiciu szyby samochodu widać operatora kamery oraz ten manekin turlający się ze skały w ostatnim odcinku.

6. Ogólna ocena.

Pierwsze 6 odcinków było rewelacyjnych. Sporo humoru (scena w błocie, podteksty Da Feng’a, konfrontacja wyobrażeń babci a tego co wydarzyło się naprawdę, metafora odnośnie sępów i.in.) oraz wciągająca fabuła. Niestety dalej coś się popsuło, a po odcinku (o ile dobrze kojarzę) 10 zrobiło się strasznie nudno. Ciekawą atrakcją są zabawne sceny z planu, które można obejrzeć na końcu każdego odcinka. Na plus jest muzyka oraz większość postaci. Sam pomysł na zmianę bohatera z diabła w anioła nie jest odkrywczy, ale podobała mi się scena, w której Da Feng zdaje sobie sprawę z tego co najważniejsze. Drama koncentruje się na ukazaniu roli rodziny w życiu każdego człowieka. Zakończenie satysfakcjonujące, ale zwieńczenie wątku Dong Jie nie podobało mi się – było zbyt nierealistyczne. Ogólnie obejrzenie nie jest stratą czasu, ale nie jest to drama, która na dłużej zagości w moich myślach.

Ocena: 6+/10

Trailer

Personal Taste

1. Dane podstawowe.Personal Taste

Tytuł: Personal Taste (gaeinui chwihyang, 개인의 취향, Personal Preference)

Kraj: Korea

Rok produkcji: 2010

Liczba odcinków: 16

Czas trwania odcinka: 70 min

Główni aktorzy: Son Ye JinLee Min Ho

Gatunek: komedia romantyczna.

2. Fabuła.

Na podstawie powieści pod tym samym tytułem autorstwa Lee Sae In.

Jeon Jin Ho to architekt, który chcąc uchronić swoją niewielką firmę przed bankructwem musi dowiedzieć się jak najwięcej o pewnym unikalnym budynku. Okazuje się, że mieszka w nim samotna, roztrzepana kobieta – Park Gae In. W wyniku kilku zbiegów okoliczności  Jeon Jin Ho, udając geja, wprowadza się do domu Park Gae In. Jak długo jego prawdziwa tożsamość pozostanie w ukryciu?

Czytaj dalej

Infernal Affairs

1. Dane podstawowe.mou gaan dou

Tytuł: Infernal Affairs (wu jian dao, mou gaan dou, 無間道)

Kraj: Hongkong

Rok produkcji: 2002

Czas trwania: 100 min

Główni aktorzy: Leung Chiu WaiLau Dak Wa

Gatunek: akcja, dramat, thriller, kryminał, gangsterski.

2. Fabuła.

Pierwsza część trylogii. Oficjalny polski tytuł: ,,Piekielna gra”.

Bohaterami filmu są dwaj przyjaciele z przeszłości. Chan Wing Yan to policjant, który od 10 lat rozpracowuje mafię chińską pracując pod przykrywką w szeregach mafii. Z kolei gangster Lau Gin Ming od wielu lat z sukcesami działa w strukturach policji. Obaj dostarczają niezbędnych informacji swoim przełożonym. Podczas jednej z akcji obie strony – zarówno policja jak i mafia dowiadują się, że w ich szeregach są szpiedzy. Rozpoczyna się gra na śmierć i życie.

3. Muzyka.

Bardzo dobry soundtrack. Muzyka potęguje napięcie i buduje niepowtarzalny klimat, świetnie wpasowuje się w obraz. Polecam przesłuchać.

4. Gra aktorska/Bohaterowie.

Główna para aktorska, czyli Leung Chiu WaiLau Dak Wa – obaj rewelacyjni. Chociaż moim osobistym faworytem jest bez wątpienia ten pierwszy. Ogólnie w filmie jest bardzo wiele świetnych kreacji, także drugoplanowych np. rola bosa mafii, w którą wcielił się Jang Ji Wai.

5. Wykonanie techniczne.

Przy oglądaniu takich filmów jak Infernal Affairs od razu widać różnicę pomiędzy kinem amerykańskim a azjatyckim. Sceny strzelanin, pościgów, akcji policyjnych są bardzo dobrze wykonane, jednak (na całe szczęście) brak w nich charakterystycznych dla Hollywood scen nierealistycznych, przekombinowanych. Film ogląda się z zapartym tchem.

6. Ogólna ocena.

Infernal Affairs słusznie został obsypany nagrodami. Jest to obraz, który wciąga i sprawia, że widz zostaje „wbity w fotel”. Film skupia się na dwójce głównych bohaterów, poznajemy ich motywy i obawy. Chan Wing Yan pracujący pod przykrywką w mafii cierpi na depresję i nie może się doczekać kiedy w końcu wróci do policji by nie bać się każdego dnia o swoje życie, zatraca się do tego stopnia, że zaczyna mieć problemy z rozróżnieniem dobra od zła. Natomiast Lau Gin Ming odpowiada uporządkowane i pełne sukcesów zawodowych życie policjanta – nim również szargają przeciwstawne emocje. Podsumowując: kapitalna gra aktorska, świetny, dopracowany scenariusz i bardzo dobre wykonanie – czego chcieć więcej? Zakończenie zaskakujące i jak najbardziej satysfakcjonujące. Jeżeli komuś podobał się hollywoodzki remake, czyli Infiltracja – to tym bardziej powinien zapoznać się z pierwowzorem, który moim zdaniem, jest zdecydowanie lepszy. Pozycja absolutnie obowiązkowa dla fanów thrillerów i filmów akcji.

Ocena: 9+/10

Trailer